Τι είναι η προσευχή; – Απαντάει ο π. Νίκων Νεοσκητιώτης – Video

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

LUCES.jpg

Τι είναι η προσευχή;

Απαντάει ο π. Νίκων Νεοσκητιώτης

Advertisements

Bestaat God? Is er bewijs voor het bestaan van God? ╰⊰¸¸.•¨* Dutch

http://atheistsmetorthodoxy.wordpress.com

ATHEISTS MET ORTHODOXY

c74b98a4e89a1be418e674cfac38d442.jpg

Bestaat God? Is er bewijs voor het bestaan van God?

Bestaat God? Ik vind het interessant dat er zo veel aandacht wordt geschonken aan dit debat. De laatste opiniepeilingen vertellen ons dat vandaag de dag meer dan 90% van alle mensen in de wereld gelooft in het bestaan van God of de een of andere hogere macht. En toch wordt de verantwoordelijkheid om te bewijzen dat God werkelijk bestaat op de schouders geplaatst van de mensen die geloven dat Hij bestaat. Wat mij betreft zou dit juist andersom moeten zijn.

Maar, het bestaan van God kan noch bewezen noch weerlegd worden. De Bijbel zegt zelfs dat we het bestaan van God in geloof moeten aanvaarden: “Zonder geloof is het onmogelijk God vreugde te geven; wie hem wil naderen moet immers geloven dat hij bestaat, en wie hem zoekt zal door hem worden beloond” (Hebreeën 11:6). God zou natuurlijk gewoon kunnen verschijnen en de hele wereld laten zien dat Hij bestaat. Maar als Hij dat zou doen, dan zou er geen reden zijn om in Hem te geloven. “Omdat je me gezien hebt, geloof je. Gelukkig zijn zij die niet zien en toch geloven.’” (Johannes 20:29)

Maar dat betekent niet dat er geen bewijs bestaat voor het bestaan van God. De Bijbel verkondigt: “De hemel verhaalt van Gods majesteit, het uitspansel roemt het werk van zijn handen, de dag zegt het voort aan de dag die komt, de nacht vertelt het door aan de volgende nacht. Toch wordt er niets gezegd, geen woord gehoord, het is een spraak zonder klank. Over heel de aarde gaat hun stem, tot aan het einde van de wereld hun Continue reading “Bestaat God? Is er bewijs voor het bestaan van God? ╰⊰¸¸.•¨* Dutch”

Με τι τρόπους θα αντιμετωπίσουμε τους σαρκικούς πειρασμούς; – Video

DMCUMTNUIAAThmz.jpg

Τρόποι αντιμετωπίσεως των σαρκικών πειρασμών

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

What are Cherubim? Are Cherubs Angels?

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

20170905_080018

What are Cherubim? Are Cherubs Angels?

Cherubim/cherubs are angelic beings involved in the worship and praise of God. The cherubim are first mentioned in the Bible in Genesis 3:24, “After He drove the man out, He placed on the east side of the Garden of Eden cherubim and a flaming sword flashing back and forth to guard the way to the tree of life.” Prior to his rebellion, Satan was a cherub (Ezekiel 28:12-15). The tabernacle and temple along with their articles contained many representations of cherubim (Exodus 25:17-22; 26:1, 31; 36:8; 1 Kings 6:23-35; 7:29-36; 8:6-7; 1 Chronicles 28:18; 2 Chronicles 3:7-14; 2 Chronicles 3:10-13; 5:7-8; Hebrews 9:5).

Chapters 1 and 10 of the book of Ezekiel describe the “four living creatures” (Ezekiel 1:5) as the same beings as the cherubim (Ezekiel 10). Each had four faces—that of a man, a lion, an ox, and an eagle (Ezekiel 1:10; also 10:14)—and each had four wings. In their appearance, the cherubim “had the likeness of a man” (Ezekiel 1:5). These cherubim used two of their wings for flying and the other two for covering their bodies (Ezekiel 1:6, 11, 23). Under their wings the cherubim appeared to have the form, or likeness, of a man’s hand (Ezekiel 1:8; 10:7-8, 21).

The imagery of Revelation 4:6-9 also seems to be describing cherubim. The cherubim serve the purpose of magnifying the holiness and power of God. This is one of their main responsibilities throughout the Bible. In addition to singing God’s praises, they also serve as a visible reminder of the majesty and glory of God and His abiding presence with His people.

Source: C. Fred Dickason, Angels: Elect & Evil, MOODY PUBLISHERS / 1995 / PAPERBACK

Why do Orthodox Christians not to use musical instruments when they worship the Lord?

Why do Orthodox Christians

not to use musical instruments when

they worship the Lord?

Sounds

The Orthodox Church traditionally does not use any instruments in the liturgy, instead relying entirely on choral music and chanting. Essentially all the words of Orthodox services, except sermons and such, are either chanted or sung by readers and choirs and when possible the congregations.

Chanting

Nothing in Orthodox worship is simply said; it is always sung or chanted. Chanting in the Orthodox tradition can be described as being halfway between talking and singing; it is musical but not music. Only a few notes are used in chanting, and the chanter reads the words to these notes at a steady rhythm. The notes and rhythms used vary according to what the occasion is, but generally chanting is relatively low-toned and steadily rhythmic creating a calming sound. Chanting not only is conducive to a calm and elevated state of mind but also allows chanters to read through large portions of texts (particularly Psalms) more clearly and quickly than possible with normal speech while also conveying the poetry in the words. That is the essential reason for chanting. Worship at its heart is a song and is beautiful; therefore the words of Orthodox worship cannot be simply said but must be melodiously chanted to express the true nature and purpose of the words.

Singing

Words not chanted in Orthodox worship are sung by a choir. Originally singing was done by the entire congregation, however this rapidly became cumbersome and a select group of singers was selected to represent the congregation. Since then Orthodox church music has expanded and become more elaborate. The Church uses eight ‘tones’ or ‘modes,’ which are broad categories of melodies. Within each of these tones are many small more precise melodies. All of these tones and their melodies rotate weekly so that during each week a particular tone is used for singing music. Singing naturally developed from chanting but, unlike in the west, Orthodox music developed from a Greek musical background. Even though Orthodoxy has spread and its music adapted to its various regions, still Orthodox music is distinctive from European music. Singing is used in place of chanting on important occasions thus some things which are chanted at minor services are sung at more important services. Singing is as varied and multi-faceted in its forms as chanting and vestments, it changes with the Church ‘seasons’ of commemoration thus singing during Great Lent is always somber and during Holy Week nearly becomes a sorrowful dirge while during Pascha (Easter) and the Paschal season the notes are high and quick and as joyful as they were sad during Lent. The power of music is not lost on the Orthodox and it is used to its full effect to bring about spiritual renewal in the listeners.

Bells

In Orthodox churches bells are often used. The size of the bells can vary widely as can their number and complexity of tone. Generally however they are rung to announce the beginning and end of services or to proclaim especially significant moments in the services. They are not used as musical instruments in the strict sense, that is, they are not used in conjunction with a choir and are not a part of the worship itself and are always positioned outside the church building.

Source:

https://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com

https://ex2x2lettersfromgreece.wordpress.com/2017/11/21/77488/

EX 2X2 LETTERS FROM GREECE

Why musical instrument such as organs are not found in Eastern Orthodox Church?

Why musical instrument such as organs

are not found in Eastern Orthodox Church?

Question:

I am a member of the Greek Archdiocese and I am wondering why musical instrument such as organs are not found in OCA Churches [OCA=Orthodox Church in America], or in Churches I visited in Greece or on Mt Athos? It seems Psalm 150 condones praising the Lord with stringed instruments.

Answer:

Actually, the tradition of the Orthodox Church is to have no musical instruments in the church. This is not unique to the OCA, as you experienced during your trip to Greece and Mt. Athos. The appearance of organs in Orthodox churches is, to my knowledge, pretty much limited to Greek and a few Antiochian Orthodox parishes in the US. I have never heard of organs or other musical instruments used elsewhere. Hence, the use of organs in some churches in the US is an innovation of recent origin. If I am not mistaken, His Eminence Archbishop Spyridon of the Greek Orthodox Archdiocese of America has addressed his concerns over the introduction of organs into the church’s worship.

It is true that Psalm 150 condones praising the Lord with stringed instruments. This, however, never carried into Christian worship. One could say that there are many things one finds condoned in the Old Testament—the sacrificing of animals, for example—which were not carried over into the New Testament Church, in which Christ becomes the sacrificial lamb and the human voice becomes the musical instrument par excellance.

Source:

https://oca.org

https://oca.org/questions/parishlife/musical-instruments

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA

Επιτρέπονται οι προγαμιαίες σχέσεις; – Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

http://synaxarion-hagiology.blogspot.com

SYNAXARION-HAGIOLOGY

12-13-2016-4-25-13-PM

AgPaisios

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

για τις προγαμιαίες σχέσεις

Ήρθαν δύο-τρεις φοιτήτριες σήμερα και μου είπαν: «Γέροντα, κάντε προσευχή να περάσουμε στις εξετάσεις» και εγώ τις είπα: «Θα προσευχηθώ να περάσετε τις εξετάσεις της αγνότητας. Αυτό είναι το πιο βασικό. Όλα τα άλλα βολεύονται μετά». Καλά δεν τις είπα; Ναι, είναι μεγάλο πράγμα να βλέπεις στα πρόσωπα των νέων σήμερα τη σεμνότητα, την αγνότητα! Πολύ μεγάλο πράγμα!

Έρχονται μερικές κοπέλες οι καημένες τραυματισμένες. Ζουν άτακτα με νέους, δεν καταλαβαίνουν πως ο σκοπός τους δεν είναι καθαρός και σακατεύονται. «Τι να κάνω, πάτερ;» με ρωτούν. «Ο ταβερνιάρης, τις λέω, έχει φίλο τον μπεκρή, αλλά γαμπρό δεν τον κάνει στην κόρη του». Να σταματήσετε τις σχέσεις. Αν σας αγαπούν πραγματικά, θα το εκτιμήσουν. Αν σας αφήσουν, σημαίνει ότι δεν σας αγαπούν και θα κερδίσετε χρόνο».

Ο πονηρός εκμεταλλεύεται τη νεανική ηλικία, που έχει επιπλέον και τη σαρκική επανάσταση και προσπαθεί να καταστρέψει τα παιδιά στη δύσκολη αυτή περίοδο που περνούν. Το μυαλό είναι ανώριμο ακόμα, υπάρχει απειρία μεγάλη και απόθεμα πνευματικό καθόλου. Γι’ αυτό ο νέος πρέπει πάντα να αισθάνεται ως ανάγκη τις συμβουλές των μεγαλυτέρων σ’ αυτή την κρίσιμη ηλικία, για να μη γλιστρήσει στο γλυκό κατήφορο της κοσμικής λεωφόρου, που στη συνέχεια γεμίζει την ψυχή από άγχος και την απομακρύνει αιώνια από τον Θεό.

Καταλαβαίνω ότι ένα φυσιολογικό παιδί, στη νεανική ηλικία, δεν είναι εύκολο να βρίσκεται σε τέτοια πνευματική κατάσταση, ώστε να κάνει διάκριση· «ουκ ένι άρσεν και θήλυ». Γι’ αυτό και οι πνευματικοί πατέρες συνιστούν να μην κάνουν συντροφιά τα αγόρια με τα κορίτσια, όσο και πνευματικά κι αν είναι, γιατί η ηλικία είναι τέτοια Continue reading “Επιτρέπονται οι προγαμιαίες σχέσεις; – Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)”

Is it right to kill animals for food? Is it right to eat meal? Can something that we eat making us more closer to God?

http://animalsofmyheart.wordpress.com

ANIMALS OF MY HEART

Question:

Is it right to kill animals for food? Is it right to eat meal? Can something that we eat making us more closer to God?

Answer:

God in the Holy Bible gave us all the animals to eat.

So we can eat meat. It is not a sin.

Genesis 9:3 > “Every moving thing that lives shall be food for you. And as I gave you the green plants, I give you everything”.

Genesis 1:30 > “And to every beast of the earth and to every bird of the heavens and to everything that creeps on the earth, everything that has the breath of life, I have given every green plant for food.” And it was so.”

Acts 10:9-16 > “The next day, as they were on their journey and approaching the city, Peter went up on the housetop about the sixth hour to pray. And he became hungry and wanted something to eat, but while they were preparing it, he fell into a trance and saw the heavens opened and something like a great sheet descending, being let down by its four corners upon the earth. In it were all kinds of animals and reptiles and birds of the air. And there came a voice to him: “Rise, Peter; kill and eat.” …”

* * *

The Buddhists believe in the false reincarnation and they don’t eat meat because they fear not eat their grandmother.

It’s false. It’s wrong.

Also the plants are alive.

The Buddhists don’t eat meat because it is a living animal but they eat plants which are alive, too.

* * *

The Orthodox Christians don’t eat meat, milk, cheese etc. only in the fasting.

Matthew 9:14-15 > ” 14 Then John’s disciples came and asked him, “How is it that we and the Pharisees fast often, but your disciples do not fast?”. 15 Jesus answered, “How can the guests of the bridegroom mourn while he is with them? The time will come when the bridegroom will be taken from them; then they will fast. ”

With the Orthodox Christian fasting we are close to God and the devil stay far away from us.

With the Orthodox Christian fasting our prayer is stronger and devil goes away.

If someone is ill don’t make fasting or ask his Spiritual Father (=Personal Spiritual Father – Orthodox Priest) about it.

http://gkiouzelis.blogspot.com

Abel Gkiouzelis

What is the Holy Bible?

http://orthodox-heart-sites.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

a43d28a8b2249ede436e5349b15f8c93

What is the Holy Bible?

We believe the Holy Bible, comprised of the Old and New Testaments, to be the inspired, infallible, and authoritative Word of God (Matthew 5:18; 2 Timothy 3:16-17).

In faith we hold the Holy Bible to be inerrant in the original writings, God-breathed, and the complete and final authority for faith and practice (2 Timothy 3:16-17).

While still using the individual writing styles of the human authors, the Holy Spirit perfectly guided them to ensure they wrote precisely what He wanted written, without error or omission (2 Peter 1:21).

Are there demons or devils? – Saint Sebastian Dabovich of Jackson & San Francisco, CA, USA (+1940)

http://californiaofmyheart.wordpress.com

CALIFORNIA OF MY HEART

9cf024dfd5c0bcb2b17f4785340145ea-san-francisco

St-Sebastian-Dabovich-of-San-Francisco-Jackson-Yvonne-Hajdu-Cronin

Are there demons of devils?

Saint Sebastian Dabovich of Jackson and San Francisco, CA, USA (+1940):

“I have heard people say that there are no demons or devils. . . . . the Devil surely will not reveal himself to people who do not believe; for, should he do so, they might believe, and that would be against his own sly, diabolical policy, as he would have all in the dark, so terrible is his enmity against the Eternal Source of Light and Treasure of Goodness—God Almighty”.

Source:

http://www.orthodoxchurchquotes.com

http://www.orthodoxchurchquotes.com/2015/07/06/st-sebastian-dabovich-i-have-heard-people-say-that-there-are-no-demons-or-devils/

ORTHODOX CHURCH QUOTES

 

Όταν μια ψυχή αγωνίζεται χρόνια & δεν βλέπει πρόοδο, τι συμβαίνει; ╰⊰¸¸.•¨* Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH – ORTHODOXY

CANADA FFE

Geron-Paisios-65

Όταν μια ψυχή αγωνίζεται χρόνια & δεν βλέπει πρόοδο, τι συμβαίνει;

╰⊰¸¸.•¨*

Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

—Γέροντα Παΐσιε, ὅταν μιά ψυχή ἀγωνίζεται χρόνια καί δέν βλέπη πρόοδο, τί συμβαίνει;

—Ὅταν δέν βλέπουμε πρόοδο στόν ἀγῶνα μας, σημαίνει ἤ ὅτι δέν ἔχουμε ἐγρήγορσι ἤ ὅτι ὁ Θεός δέν ἐπιτρέπει νά προχωρήσουμε περισσότερο, γιά νά μήν ὑπερηφανευθοῦμε καί βλαφθοῦμε.

—Γέροντα, ὅπως βλέπω τόν ἑαυτό μου, κάθε μέρα γίνομαι χειρότερη [μιλοῦσε σέ μοναχές], τί θά γίνη;

—Κοίταξε, εὐλογημένη, ὑπάρχουν τρία στάδια. Στό πρῶτο στάδιο, ὁ Θεός δίνει καραμέλες καί σοκολάτες, γιατί βλέπει τήν ἀνάγκη καί τήν ἀδυναμία τῆς ψυχῆς. Στό δεύτερο, παίρνει λίγο τή Χάρι Του γιά παιδαγωγία, γιά νά καταλάβη ὁ ἄνθρωπος ὅτι χωρίς τή βοήθειά Του δέν μπορεῖ νά κάνη τό παραμικρό, ὥστε νά ταπεινωθῆ καί νά αἰσθανθῆ τήν ἀνάγκη νά καταφύγη σ’ Αὐτόν. Καί τό τρίτο στάδιο εἶναι μιά μόνιμη καί σταθερή καλή πνευματική κατάστασι. Ἐσύ βρίσκεσαι ἀνάμεσα στό δεύτερο καί τρίτο στάδιο. Προχωρᾶς λίγο, μετά ξεχνᾶς τήν ἀδυναμία σου, παίρνει ὁ Χριστός τή Χάρι Του, ἀπογυμνώνεσαι ἀπό τή θεία Χάρι, βλέπεις ξανά τήν ἀδυναμία σου καί συνέρχεσαι. Ἄν μοῦ ἔλεγες ὅτι, ὅσο προχωρᾶς, εἶσαι καλύτερα, θά φοβόμουν, γιατί θά ἔβλεπα ὅτι ἔχεις ὑπερηφάνεια. Τώρα, ὅμως, πού λές ὅτι ὅλο καί πιό χάλια βλέπεις τόν ἑαυτό σου, ἐγώ χαίρομαι, γιατί βλέπω ὅτι εἶσαι καλά. Μή φοβᾶσαι. Ὅσο προχωράει κανείς, τόσο περισσότερο βλέπει τίς ἐλλείψεις του καί τίς ἀτέλειες του καί αὐτό εἶναι πρόοδος.

Από το Βιβλίο:

Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, GPS ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, Δέν ὑπάρχει δευτέρα εὐκαιρία ἀλλά Δευτέρα Παρουσία, Περί Πνευματικοῦ Ἀγῶνος 2, ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (τηλ. 2108220542), ΑΘΗΝΑ 2011

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET – ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

 

Divine Liturgie: Pourquoi ne lit-t-on pas d’abord le saint Évangile et après l’épître? ╰⊰¸¸.•¨* French

http://divine-liturgie-orthodoxe.blogspot.com

DIVINE LITURGIE ORTHODOXE

Divine Liturgie:

Pourquoi ne lit-t-on pas d’abord le saint Évangile et après l’épître?

Saint Nicolas Cabasilas demande: «Pourquoi ne lit-t-on pas d’abord le saint Évangile et après l’épître? Ensuite il répond: ce que le Seigneur Lui-même dit, est une révélation plus complète que celle dont nous parlent les apôtres. En outre, nous avons dit que les événements pendant la Divine Liturgie correspondent à une révélation progressive et suivent un cours ascendant échelonné, avançant de l’inférieur au supérieur. Pour cela nous lisons d’abord l’épître et après le passage évangélique» (Saint Nicolas Cabasilas P.G. 150, 416 C).

Source:

 

 

Τι είναι η Θεία Λειτουργία;

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH

Τι είναι η Θεία Λειτουργία;

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

ΠΑΤΗΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η Θεία Λειτουργία είναι η δημόσια λατρεία όλων των πιστών. Προσφέρεται η λατρεία αυτή από το λαό του Θεού και το Λειτουργό ιερέα, προς το Θεό. Η θεία της δωρεά και ο σωτήριος καρπός της, δηλαδή η λυτρωτική Θυσία, είναι για όλους εμάς, που αποτελούμε το λαό του Θεού. ΄Αρα η Θεία Λειτουργία γίνεται από το λαό του Θεού για το λαό του Θεού. Από μας και για μας .

Επομένως, λαός του Θεού είναι και οι ιερείς και οι πιστοί Χριστιανοί, οι λαϊκοί. Εμείς οι ιερείς δε λειτουργούμε ποτέ μόνοι μας και μυστικά. Δε μπορεί, δηλαδή, ο ιερέας να τελέσει Θεία Λειτουργία, να πει «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός και Continue reading “Τι είναι η Θεία Λειτουργία;”

Απαντήσεις σε 7 ερώτησεις σας

http://orthodox-heart.blogspot.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

Q&A- HEART QUESTIONS & ANSWERS

ORTHODOX HEART

Απαντήσεις σε 7 ερώτησεις σας

Ερώτηση:

Επιτρέπεται να ασπαστούμε κάποιον την ημέρα που έχει Κοινωνήσει;

Απάντηση:

Ναι επιτρέπεται να ασπαστούμε κάποιον την ημέρα που έχει κοινωνήσει. Δεν ισχύει αυτό που λένε κάποιοι οτι δεν επιτρέπεται να ασπαστούμε κάποιον που έχει κοινωνήσει εκείνη την ημέρα.

╰⊰¸¸.•¨*

Ερώτηση 2:

Γιατί ο Χριστός γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα όπου γεννήθηκαν οι επιστήμες, η φιλοσοφία κλπ.;

Απάντηση:

Διότι στην Ελλάδα πιθανόν να τον θεοποιούσαν αμέσως. Γιατί οι πρόγονοί μας είχαν σε ημερήσια διάταξη την θεοποίηση ανθρώπων. Ενώ στους Εβραίους απαγορευόταν αυστηρά η θεοποίηση ανθρώπων με ποινή θανάτου. Το ότι γεννήθηκε στην Παλαιστίνη είναι μια απόδειξη ότι είναι πραγματικός Θεός που έλαβε σάρκα γιατί αν δεν ήταν Θεός δεν θα μπορούσε να επιβληθεί ως Θεός και να ιδρύσει την Εκκλησία Του η οποία παρόλο τους ανεξέλεκτους διωγμούς συνεχίζει και υπαρχει και διακυρυττει ότι ο Χριστός είναι ο Θεός που έλαβε Σάρκα.

╰⊰¸¸.•¨*

Ερώτηση 3:

Ο Κατακλυσμός του Νώε ήταν παγκόσμιος; Είναι αίρεση αν πούμε ότι δεν ήταν παγκόσμιος;

Απάντηση:

Ναι ο Κατακλυσμός του Νώε ήταν παγκόσμιος. Αν πούμε ότι δεν ήταν αυτό είναι κατά της αξιοπιστίας της Βίβλου.

Στη Γένεση 7, 19-23 λέει καθαρά ότι ο κατακλυσμός του Νώε ήταν παγκόσμιος:

Γεν. 7,19-23: “Και εξωγκώθη ακόμη περισσότερον το ύδωρ και υπερεπληθύνθη και εσκέπασεν όλα τα όρη τα υψηλά, όσα υπήρχον κάτω από τον ουρανόν. Δέκα πέντε πήχεις επάνω από τα υψηλότερα όρη υψώθη το ύδωρ και εσκέπασεν εξ ολοκλήρου αυτά. Επνίγη δε και απέθανε μέσα εις τα ύδατα του κατακλυσμού κάθε ζωϊκή υπαρξις της γης, τα πτηνά του ουρανού και τα κτήνη και τα θηρία και τα ερπετά που σύρονται εις την γην και κάθε άνθρωπος· και όλα όσα έχουν ζωήν και αναπνέουν, κάθε τι το οποίον έζη εις την ξηράν επνίγη. Τοιουτοτρόπως ο Θεός εξηφάνισε κάθε ζωντανήν ύπαρξιν επί της γης από ανθρώπου μέχρι των κτηνών και ερπετών και πτηνών του ουρανού· τα πάντα εξηφανίσθησαν από το πρόσωπον της γης. Εμεινε δε εν τη ζωή μόνον ο Νώε και όσοι ήσαν μαζή με αυτόν εις την κιβωτόν”.

╰⊰¸¸.•¨*

Ερώτηση 4: Οι αλλόδοξοι και οι αλλόθρησκοι μπορούν να σωθούν;

Απάντηση:

Αν κάποιος ήταν βαπτισμένος Ορθόδοξος και αλλαξοπίστησε αν δεν μετανοήσει και δεν επιστρέψει δεν σώζεται. Αλλά αν κάποιος γεννήθηκε εκτός Ορθοδοξίας και δεν έχει ακούσει τίποτα περί Ορθοδοξίας τότε λέει ο Απόστολος Παύλος ότι αυτός ο άνθρωπος θα κριθεί με το νόμο της συνειδήσεως δηλ. θα κριθεί για το αν ήταν σωστός άνθρωπος δηλ. αν έκλεβε, σκότωνε, πόρνευε, μοίχευε κλπ..

╰⊰¸¸.•¨*

Ερώτηση 5: Υπάρχουν Άγιοι εκτός Εκκλησίας;

Απάντηση:

Δεν υπάρχουν Άγιοι εκτός Εκκλησίας. Σεσωσμένοι εκτός της Εκκλησίας μπορεί να υπάρχουν, Άγιοι όμως όχι.

╰⊰¸¸.•¨*

Ερώτηση 6: Ισχύει το θέμα του απολύτου προορισμού; Ήταν δυνατόν ο Ιούδας να πράξει αλλιώς, αφού είχαν μιλήσει οι προφητείες για την προδοσία του;

Απάντηση:

Δεν ισχύει το θέμα περί απολύτου προορισμού. Λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για την περίπτωση αυτή: “Οὐκ ἐκ τῆς προφητείας ἡ προδοσία, ἀλλ᾽ ἐκ τῆς προδοσίας ἡ προφητεία”… Δέν πρόδωσε δηλαδή ο Ιούδας επειδή υπήρχε η προφητεία αυτή, αλλά επειδή ο Θεός είδε ότι ο Ιούδας —με την απόλυτη ελευθερία του— θα Τον πρόδώσει, το προείπε με την προφητεία.

╰⊰¸¸.•¨*

Ερώτηση 7: Υπάρχει τύχη;

Απάντηση:

Τύχη δεν υπάρχει καθόλου. Εφόσον ο Θεός προνοεί ακόμη και για τα ελαχιστότερα των δημιουργημάτων Του, για τα ψάρια, για τα σκουλήκια, για τα φυτά, δεν θα προνοήσει πολύ περισσότερο για τον άνθρωπο, ο οποίος είναι κατ᾽ εικόνα Του και καθ᾽ ομοίωσιν Του; Ο άνθρωπος ο οποίος ζει κι εναποθέτει τον εαυτό του και όλες τις μέριμνές του στα χέρια του Θεού, αυτός τα ξεπερνάει όλα εύκολα στη ζωή του με τη βοήθεια του Θεού. Όποιος δεν προσεγγίζει το Θεό, νομίζει ότι σε όλα βασιλεύει η τύχη. Όποιος ζει την πίστη στο Θεό, αυτός βλέπει ότι δεν υπάρχει τύχη πουθενά.

╰⊰¸¸.•¨*

Ρωτήστε με email ή στην φόρμα του site οτιδήποτε επιθυμεί η καρδιά σας:

gkiouz.abel@gmail.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

Q&A

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ & ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

HEART QUESTIONS & ANSWERS

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία; – Απαντάει ο Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

http://gkiouzelis.blogspot.com

ORTHODOX HEART SITES

amazon_sunset-peru

Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία;

Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

Υπάρχουν πολλοί, ενίοτε και καθηγητές Θεολόγοι που διδάσκουν μια πολύ «βολική» και «έξυπνη» θεωρία: Ότι πορνεία είναι μόνο η σαρκική ικανοποίηση που γίνεται έξω από το γάμο με πόρνες και με χρήματα (δηλαδή με πληρωμή).

Ενώ όπου υπάρχει αγάπη, όπου υπάρχει ψυχική επαφή, εκεί δεν έχουμε πορνεία.

Συνεπώς, ένα ζευγάρι νέων που αγαπιούνται και η σαρκική σχέση του αποτελεί «ολοκλήρωση της αγάπης των», δεν είναι πορνεία και άρα δεν κάνουν αμαρτία.

Το Ευαγγέλιο μόνο την πορνεία και τη μοιχεία απαγορεύει. Δεν απαγορεύει την Continue reading “Είναι οι προγαμιαίες σχέσεις πορνεία; – Απαντάει ο Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)”

Υπάρχει Αρχάγγελος Ουριήλ και επιτρέπεται να προσευχόμαστε σε αυτόν; – Απαντήσεις στις ερωτήσεις σας

http://saintsofmyheart.wordpress.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

HEART QUESTIONS & ANSWERS

SAINTS OF MY HEART

comment_NLVL2egoVTi2lupD5OxII7GJowLVN67b.jpg

SynaxisAngels.jpg

Ερώτηση:

Υπάρχει Αρχάγγελος Ουριήλ και επιτρέπεται να προσευχόμαστε σε αυτόν;

Απάντηση:

Επειδή στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται Αρχάγγελος με το όνομα Ουριήλ δεν επιτρέπεται να προσευχούμαστε σε Αρχάγγελο Ουριήλ. Μπορείς  να προσεύχεσαι στους Αρχάγγελους Γαβριήλ, Μιχαήλ και Ραφαήλ οι οποίοι αναφέρονται μέσα στην Αγία Γραφή. Επίσης μπορείς να προσεύχεσαι στούς Αγίους Αρχαγγέλους γενικά λέγοντας “Άγιοι Αρχάγγελοι πρεσβεύσατε υπέρ ημών”.

Why is the Church called Apostolic?

http://saintsofmyheart.wordpress.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

http://russiaofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

HEART QUESTIONS & ANSWERS

RUSSIA OF MY HEART

image-48522-0-0-noshtni-tsvetove.jpg

st-philaret-of-moscow-2.jpg

Why is the Church called Apostolic?

╰⊰¸¸.•¨*

Topic 274 of the Catechism

of Saint Philaret of Moscow, Russia (+1867)

November 19

Because she has from the Apostles, without break or change, both her doctrine and the succesion of the gifts of the Holy Spirit, through the laying of consecrated hands. In the same sense the Church is called Orthodox, or Right-believing.

“You are no more strangers and foreigners, but fellowcitizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ himself being the chief corner stone;” (Eph. 2:19-20).

Source:

LOVE AND REPENTANCE

Τι είναι η “θετική ενέργεια”; Συμβαδίζει με την Ορθοδοξία;

http://orthodox-heart.blogspot.com

ORTHODOX HEART

EQg3gUME-1170x658

Περί “θετικής και αρνητικής ενέργειας”

Κωνσταντίνος Ι. Αντωνόπουλος, θεολόγος M.Th.

Τα τελευταία χρόνια συχνά γίνεται λόγος για “θετική και αρνητική ενέργεια”. Ο γενικός και αόριστος αυτός νεοεποχίτικος όρος δεν χρησιμοποιείται από τους γνώστες για να δηλώσει την καλή διάθεση και εσωτερική ευεξία που αισθάνεται κάποιος αλλά την «ενέργεια», πού πιστεύουν ότι υπάρχει και προέρχεται από όλο το σύμπαν. Αυτή η δύναμη, λένε, μπορεί να ανακαλυφθεί και να χρησιμοποιηθεί για τους σκοπούς του ανθρώπου.

Γράφουν σχετικά : «Η είσοδος του σπιτιού πρέπει είναι, σύμφωνα με το Φένγκ Σούι, «το στόμα του τσι», δηλαδή εκεί από όπου «μπαίνει» όλη η θετική ενέργεια. Φροντίστε, λοιπόν, η είσοδος να είναι καθαρή και φωτεινή και απομακρύνετε πράγματα που δεν χρειάζεστε και μπορεί να εμποδίζουν τη θετική ενέργεια να μπει».

Τη θεωρία περί “θετικής καί αρνητικής ενέργειας” χρησιμοποιούν συγκαλυμμένα, διάφορες ομάδες που ασχολούνται με την Αστρολογία, το Φένγκ Σούι,, τις θεραπείες Σιά Τσου, τη Γιόγκα, την αυτογνωσία, αυτοθεραπεία και αυτοβελτίωση .

Όπως έγραφε ο μακαριστός π. Αντώνιος Αλεβιζόπουλος, όλες αυτές οι ομάδες προβάλλουν ταυτόχρονα ως “γενική συνταγή” τη θετική σκέψη λέγοντας ό,τι «δεν υπάρχει καμιά πραγματικότητα εκτός από τον “εαυτό”, ο “εαυτός” δημιουργεί τα πάντα». Βλέπουμε δηλαδή ό,τι η πίστη στο Θεό υποκαθίσταται από την πίστη στον Εαυτό που ειδωλοποιείται και παίρνει τη θέση του Θεού. «Έχε πίστη», λένε, αλλά εννοούν μια «πίστη όχι στο πρόσωπο του Χριστού ή στον Τριαδικό Θεό ή σε οποιαδήποτε δύναμη έξω από τον εαυτό μας, αλλά πίστη στις δυνάμεις του ίδιου του εαυτού μας, δηλαδή μια διαβολική πίστη».

Η λεγόμενη θετική σκέψη δεν έχει καμία σχέση με τον καλό λογισμό της Ορθοδόξου παραδόσεώς μας. Ο άγιος Γέροντας Παΐσιος ὁ Αγιορείτης έλεγε για το θέμα αυτό ότι καλός λογισμός είναι να μπεις από αγάπη στη θέση του άλλου για να τον καταλάβεις και να του βρεις ελαφρυντικά, αν χρειάζεται. Μπαίνει δηλαδή για κάποιο λόγο ένας μοναχός στο κελλί ενός άλλου μοναχού και το βρίσκει πολύ ακατάστατο. Δεν σκανδαλίζεται, γιατί κάνει τον εξής καλό λογισμό: ο αδελφός αφιερώνει όλον τον χρόνο του στα πνευματικά και δεν έχει χρόνο να τακτοποιήσει το κελλί του.

Ο ίδιος μοναχός μπαίνει σε άλλο κελλί, όπου όλα είναι στην εντέλεια. Πάλι δεν σκανδαλίζεται, γιατί κάνει τώρα τον άλλο καλό λογισμό: ο αδελφός όπως είναι τακτοποιημένος εσωτερικά, έτσι έχει τακτοποιημένο και το κελλί του.

Με παραθρησκευτική ορολογία και χρησιμοποίηση εννοιών στις οποίες δίνουν άλλη ερμηνεία προσπαθούν μέσα από την υγεία, τη διατροφή, τη σωματική άσκηση, τη διακόσμηση χώρου, τη μουσική ( μουσική χαλάρωσης και διαλογισμού) να βάλουν στη ζωή μας ανατολικές κοσμοθεωρίες και παραδόσεις. Οι βουδιστές π.χ χρησιμοποιούν τον όρο «αύρα» εννοώντας την «ενέργεια» που για αυτούς υπάρχει διάχυτη σε όλο το σύμπαν («συμπαντική ενέργεια») και η οποία έχει κατά τη γνώμη τους θεϊκές ιδιότητες (ο θεός τους δηλ. είναι μια αφηρημένη δύναμη).

Οι ομάδες αυτές δεν κάνουν λόγο για Προσωπικό Θεό αλλά για ένα «Παγκόσμιο Συμπαντικό Πνεύμα»! Μια «Παγκόσμια Συμπαντική Ενέργεια». Αν μπορούμε γράφουν να κάνουμε λόγο για Θεό, τότε ο Θεός πρέπει να περιλαμβάνει την ολότητα αυτής της παγκόσμιας ενέργειας. Όλα τα όντα του ορατού και αοράτου κόσμου δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκδηλωμένες μορφές, «προβολές» όπως τις λένε της θείας ουσίας. Προφανώς πρόκειται για μια από τις γνησιότερες μορφές πανθεϊσμού, κατά την οποία τα πάντα είναι «Θεός». Και αυτός ο εντός εισαγωγικών «Θεός» σε κάθε ομάδα έχει και διαφορετικό όνομα. Άλλος τον λέει «Συμπαντική Ενέργεια», άλλος τον λέει «Κοσμική Υπερσυνειδητότητα», άλλος τον λέει «Υπέρτατο Ένα», άλλος τον λέει «Εαυτό» (το Ε με κεφαλαίο). Ο καθένας τον ονομάζει όπως θέλει. Έτσι το βασικό θεώρημα της Νέας Εποχής λέει: Τα πάντα είναι Ένα. Δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός. Τα πάντα προέρχονται από το Ένα δια «προβολής» ή «εκροής» και ταυτίζονται κατ’ ουσίαν με το Ένα. (Βλ. Ολιστική Κοσμολογία-Αρχιμ. Βαρνάβα Λαμπρόπουλου).

Η λέξη ενέργεια/ενέργειες με διαφορετική βέβαια έννοια αναφέρεται 7 φορές στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου (Εφ. 1:19-20, Εφ. 3:7, Εφ. 4:16, Κολ. 1:29, Κολ. 2:12, 2 ,Θεσ. 2:9, 2, Θεσ. 2:11).

Η θεωρία περί “θετικής και αρνητικής ενέργειας” δεν έχει σχέση με την Ορθοδοξία γιατί αποδίδει τις ενέργειες του Ενός, Αγίου και Τριαδικού Θεού σε χωροταξικά και περιβαλλοντολογικά αίτια που αποδεσμεύουν την ευτυχία και την ευλογία στη ζωή μας από τον Θεό. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση εκτός από την άκτιστο θεία ενέργεια υπάρχουν και δυο κτιστές. Μία δαιμονική και μία ουδέτερη. Στην ουδέτερη ενέργεια υπάγονται οι κτιστές ενέργειες (π.χ ηλεκτρική, πυρηνική).
Όταν στην Ορθοδοξία μιλούμε για ενέργεια, εννοούμε τη θεία Χάρη που ανήκει ουσιαστικά στη φύση του Θεού και ταυτίζεται με τη θεία ενέργεια – τις άκτιστες δηλαδή ενέργειές που ο προσωπικός Τριαδικός Θεός (και όχι μια αφηρημένη δύναμη διάχυτη στο σύμπαν) αποστέλλει σε κάθε πλάσμα του, για συντήρηση, ζωή, αναγέννηση και σωτηρία.

Υπάρχουν πολλά είδη Ενέργειας του Θεού και από τούς Πατέρες δίνονται διάφορα ονόματα, ανάλογα με τα αποτελέσματά της, όπως λ. χ. γίνεται λόγος για την ζωοποιό Ενέργεια, την ουσιοποιό, την σοφοποιό, την θεοποιό. Ο Θεός είναι αμέθεκτος και μεθεκτός. Αμέθεκτος ως [προς] την ουσία και μεθεκτός στις ενέργειες.

Ο απόστολος Παύλος γράφει · “ει δε χάριτι, ουκέτι εξ έργων· επεί η χάρις ουκέτι γίνεται χάρις” (Ρωμ. Ια’ 6). “Η χάρις το Θεού και η δωρεά εν χάριτι τη του ενός ανθρώπου Ιησού Χριστού εις τους πολλούς επερίσσευσε” (Ρωμ. ε’ 15). Δόθηκε δηλαδή αυτή η Χάρη του Χριστού ως δωρεά του Θεού και δόθηκε με το παραπάνω και περίσσευσε μάλιστα.

Η χάρις του Θεού είναι η πραγματικά θετική ενέργεια, η οποία χορηγείται ασχέτως τόπου και χρόνου. Εκείνο που χρειάζεται είναι ο τρόπος και όχι ο τόπος και η τοποθέτηση αντικειμένων στο χώρο. Και ο τρόπος είναι ή μετάνοια και ή συμμετοχή στη μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

Πηγή:

http://aktines.blogspot.gr/2017/01/blog-post_366.html

 

Qui est le célébrant, pendant la Divine Liturgie? – Le prêtre seul ou toute la communauté dans son ensemble? – Père Stéphane Anagnostopoulos ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

http://divine-liturgie-orthodoxe.blogspot.com

FRANCE OF MY HEART

HEART QUESTIONS AND ANSWERS

DIVINE LITURGIE ORTHODOXE

australia-large

Qui est le célébrant, pendant la Divine Liturgie?

Le prêtre seul ou toute la communauté dans son ensemble?

Père Stéphane Anagnostopoulos

Qui est le célébrant, pendant la Divine Liturgie? Le prêtre seul ou toute la communauté dans son ensemble?

Toute la communauté: le peuple de Dieu et le prêtre.

L’Église constitue le Corps mystique de Jésus-Christ dont nous tous, le clergé et le peuple, nous sommes les membres. L’Église en tant que Corps du Christ prie pour le monde entier. Elle s’intéresse au salut de tous. Cependant, elle célèbre la Divine Liturgie seulement avec les fidèles chrétiens orthodoxes, c’est-à-dire avec ceux qui ont reçu le saint Baptême et le saint Chrême. Eux seuls, constituent les membres de l’Une Église, Sainte, Catholique et Apostolique. Eux, ils sont le peuple de Dieu. La Divine Liturgie est le culte public de tous les fidèles. Elle est offerte à Dieu de la part du peuple de Dieu et du prêtre célébrant. Son don divin et son fruit salutaire, c’est-à-dire le sacrifice rédempteur, sont offerts à nous tous, qui constituons le peuple de Dieu.

Source:

Père Stéphane Anagnostopoulos

Vivre la Divine Liturgie

Expériences Liturgiques

Le Pirée 2011

 

Ερωτήσεις & Απαντήσεις από τους Αγίους Πατέρες της Ερήμου – Γεροντικό της Ερήμου

1027718__desert-flowers_p.jpg

Ερωτήσεις & Απαντήσεις

από τους Αγίους Πατέρες της Ερήμου

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Ερώτηση: Πώς πρέπει να είναι ο μοναχός στο κελί;
Απόκριση: Να απέχει από τη γνώση των πολλών πραγμάτων, ώστε, καθώς ο λογισμός μένει ελεύθερος από τα διάφορα, να κατοικήσει η γνώση του Κυρίου.

Ερώτηση: Τι είναι ο μοναχός;
Απόκριση: Ο μοναχός είναι σαν την περιστερά. Όπως η περιστερά βγαίνει στον αέρα την κατάλληλη στιγμή να τινάξει τα φτερά της, κι αν καθυστερήσει έξω από τη φωλιά, δέχεται χτυπήματα από τα άγρια πουλιά και χάνει την ομορφιά της, έτσι και ο μοναχός, βγαίνει την ώρα της σύναξης να ξετινάξει τους λογισμούς του, κι αν αργοπορήσει έξω απ΄ το κελί, ραπίζεται από τους δαίμονες και σκοτεινιάζουν οι λογισμοί του.

Ερ.: Με ποιο λογισμό ο διάβολος βγάζει έξω από το κελί τον μοναχό;
Απ.: Ο διάβολος είναι σαν τον γητευτή των φιδιών. Όπως ο γητευτής με μαγευτικά λόγια κάνει το φίδι να βγει από τη φωλιά και αφού το πιάσει, το πάει και το ρίχνει στις πλατείες της πόλης και το αφήνει εκεί να το περιπαίζουν οι άνθρωποι, κι όταν γεράσει πολύ μαζί του, ύστερα ή το θανατώνει στη φωτιά ή το πνίγει στη θάλασσα, έτσι και ο μοναχός τα ίδια παθαίνει, όταν παρασύρεται απ΄ τους λογισμούς και εγκαταλείπει το κελί του.

Ερ.: Πώς πρέπει να γίνεται το έργο της ψαλμωδίας και ποιο να είναι το μέτρο της νηστείας;
Απ.: Τίποτε παραπάνω απ΄ αυτό που έχει ορισθεί. Γιατί πολλοί θέλοντας το παραπάνω, ύστερα ούτε το λίγο μπόρεσαν να εκτελέσουν.

Ερ.: Αν με σκανδαλίσει ο αδελφός, με συμβουλεύεις να του βάλω μετάνοια;
Απ.: Βάλε του μετάνοια και ξέκοψε απ΄ αυτόν. Έχουμε τον αββά Αρσένιο πού λέει: Με όλους να έχεις αγάπη κι απ΄ όλους να βρίσκεσαι σε απόσταση.

Ερ.: Τι σημασία έχει για τον άνθρωπο το να προσφέρει ευχαριστήριο δώρο στην εκκλησία;
Απ.: Αυτό το πράγμα είναι θησαυρός φυλαγμένος μπροστά στον Θεό. Ό,τι βάζεις εδώ, αμέσως πηγαίνει επάνω.

Ερ.: Έχω επιθυμία να μαρτυρήσω για τον Θεό.
Απ.: Αν σε ώρα δύσκολη υπομείνει κανείς τον πλησίον, αυτό είναι ίσο με το καμίνι των τριών Παίδων.

Ερ.: Γιατί η πορνεία ενοχλεί τον άνθρωπο;
Απ.: Επειδή ο διάβολος γνωρίζει ότι η πορνεία μας αποξενώνει από το Πνεύμα το Άγιο, καθώς ακούει τον Κύριο που λέει:

«Δεν θα παραμείνει το Πνεύμα μου σ΄ αυτούς τους ανθρώπους, γιατί αυτοί είναι σάρκες».

(Ερώτηση ενός νέου σε κάποιο Θηβαίο Γέροντα για το πώς πρέπει να κάνει την πνευματική εργασία στο κελί).

Ερ.: Πώς πρέπει να «ησυχάζει» κανείς στο κελί;
Απ.: Όταν κάνει την άσκηση στο κελί, διόλου να μη θυμάται άνθρωπο.

Ερ.: Ποια εργασία οφείλει η καρδιά να κάνει, για να είναι στραμμένος ο μοναχός στον εαυτό του;
Απ.: Αυτή είναι η τέλεια εργασία του μοναχού, το να έχει πάντοτε στραμμένη την προσοχή στον Θεό χωρίς να περισπάται ο νους.

Ερ.: Πώς οφείλει να διώχνει ο νους τους πονηρούς λογισμούς;
Απ.: Είναι εντελώς αδύνατον από μόνος του να το κάνει αυτό ούτε έχει τέτοια δύναμη. Αλλά κι αν η ψυχή πέσει σε λογισμούς, αμέσως οφείλει να καταφύγει σ΄ αυτόν πού την έπλασε ικετεύοντας τον, και κείνος τους διαλύει σαν κερί. Γιατί ο Θεός μας είναι φωτιά που κατακαίει.

Ερ.: Λοιπόν, με ποια τέχνη καταφεύγει ο λογισμός στον Θεό;
Απ.: Αν σου έρθει λογισμός πορνείας, αμέσως τράβηξε από κει τον νου και φέρτον ψηλά με βιασύνη. Μην αργοπορήσεις, γιατί η αργοπορία ισοδυναμεί με συγκατάθεση.

Ερ.: Αν έρθει λογισμός κενοδοξίας ότι κατόρθωσες αρετή, δεν οφείλει να τον αντικρούσει ο λογισμός;
Απ.: Οποιαδήποτε ώρα κανείς αντιλέγει στον λογισμό, αμέσως ο λογισμός γίνεται πιο ισχυρός και πιο ορμητικός, εκείνος με την αντιλογία του βρίσκεται σε πλεονεκτικότερη θέση από σένα. Επιπλέον το Πνεύμα το Άγιο δεν σε βοηθάει και τόσο, γιατί παρουσιάζεσαι σαν να καυχιέσαι, ότι δηλαδή μπορώ εγώ να τα βγάλω πέρα με τα πάθη.

Όπως εκείνος που έχει πνευματικό πατέρα, στον πατέρα τα αναθέτει και είναι αμέριμνος για όλα και ούτε νοιάζεται πια τι λόγο θα δώσει και στον Θεό, έτσι κι εκείνος που παρέδωσε τον εαυτό του στον Θεό δεν πρέπει να έχει καθόλου φροντίδα για τον λογισμό ή να αντιπαραταχθεί στον λογισμό ή γενικά να μην τον αφήσει να μπει μέσα του.

Αν γίνει και μπει, σύρε τον πάνω στον Πατέρα σου και πες στο λογισμό:

«Εγώ δεν έχω τίποτε με σένα, να ο Πατέρας μου, αυτός ξέρει». Κι επίμονα τράβα τον επάνω, οπότε σ΄ αφήνει στα μισά του δρόμου και φεύγει, γιατί δεν μπορεί να ΄ρθει μαζί σου σε Εκείνον ούτε να σταθεί μπροστά Του. Απ΄ αυτή την εργασία ανώτερη και πιο αμέριμνη δεν υπάρχει σ΄ όλη την Εκκλησία.

Ερ.: Πώς μπορεί κανείς πάντοτε να προσεύχεται; Γιατί το σώμα παρουσιάζει αδυναμία προκειμένου να προσευχηθεί.
Απ.: Προσευχή δεν λέγεται μόνο το να στέκεται κανείς την συγκεκριμένη ώρα προσευχής και να προσεύχεται, αλλά το να προσεύχεται πάντοτε.

Ερ.: Πώς πάντοτε;
Απ.: Είτε τρως είτε πίνεις είτε περπατάς σε δρόμο είτε κάποιο έργο κάνεις, να μην αφήνεις την προσευχή.

Ερ.: Αν ένας συνομιλεί με κάποιον, πώς μπορεί να πραγματοποιήσει το να προσεύχεται πάντοτε;
Απ.: Γι αυτό είπε ο απόστολος, με κάθε προσευχή και δέηση. Έτσι, όταν δεν είσαι ελεύθερος να προσευχηθείς, καθώς συναναστρέφεσαι με άλλον, να προσεύχεσαι με δέηση.

Ερ.: Με ποια προσευχή οφείλει να προσεύχεται κανείς;
Απ.: Να λέει το Πάτερ ημών ο έν τοίς ουρανοίς κ.λ.π.

Ερ.: Πόσο μέτρο οφείλει να έχει η προσευχή;
Απ.: Δεν όρισε μέτρο. Εφόσον είπε πάντοτε και χωρίς διακοπή να προσεύχεστε, δεν έχει μέτρο.

Έλεγε ακόμη κι αυτό, ότι εκείνος που θέλει να τα κατορθώσει αυτά, οφείλει όλους τους ανθρώπους να τους βλέπει ως έναν και να μην καταλαλεί.

Pourquoi la femme pleure-t-elle? ╰⊰¸¸.•¨* French

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

woman-crying_1_orig.jpg

Pourquoi la femme pleure-t-elle?

Un petit garçon demanda à sa mère:
“Pourquoi pleures-tu?”.
“Parce que je suis une femme”, lui répondit-elle.
“Je ne comprends pas”, dit-il.
Sa mère le prit dans ses bras et lui dit :
“Et jamais tu ne comprendras”.

Plus tard le petit garçon demanda à son père: “Pourquoi maman pleure-t-elle? Je ne comprends pas!”.

“Toutes les femmes pleurent sans raison”, fut tout ce que son père put lui dire.

Devenu adulte, il demanda à Dieu: “Seigneur, pourquoi les femmes pleurent-elles aussi facilement?”.

Et Dieu répondit:

“Quand j’ai fait la femme, elle devait être spéciale.
J’ai fait ses épaules assez fortes pour porter le poids du monde ;
et assez douces pour être confortables.
Je lui ai donné la force de donner la vie,
et celle d’accepter le rejet qui vient souvent de ses enfants.

Je lui ai donné la force pour lui permettre de continuer quand tout le monde abandonne,
et celle de prendre soin de sa famille en dépit de la maladie et de la fatigue.
Je lui ai donne la sensibilité pour aimer ses enfants d’un amour inconditionnel,
même quand ces derniers l’ont blessée durement.

Je lui ai donné la force de supporter son mari dans ses défauts
et de demeurer à ses côtés sans faiblir.
Et finalement je lui ai donné des larmes à verser quand elle en ressent le besoin.

Tu vois mon fils, la beauté d’une femme n’est pas dans les vêtements qu’elle porte,
ni dans son visage, ou dans la façon de se coiffer les cheveux.
La beauté d’une femme réside dans ses yeux.
car c’est la porte d’entrée de son coeur – le lieu où réside l’amour.
Et c’est souvent par ses larmes que tu vois passer son coeur.

Toutes les femmes sont belles,
et nous devons les encourager à s’aimer telles qu’elles sont
et à avoir une juste estime d’elles-mêmes”.

Anonyme

Why do we venerate Constantine the Great as a Saint?

http://saintsofmyheart.wordpress.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

HEART QUESTIONS & ANSWERS

SAINTS OF MY HEART

lulworth-cove-along-jurassic-coast-england

AgioiKonstantinosEleni03

Why do we venerate Constantine the Great as a Saint?

The very name of Constantine is enough to move the heart of any Christian. It moves us because the first to bear the name Constantine I, the Great, was not merely one of the greatest men in world history, but he was something more besides: a saint.

And when they hear the word “saint”, the trumpeters of atheism and unbelief start to sound off. Is he a saint? General, yes. King and Emperor, yes. Great, yes. But saint? No, he’s not a saint, they say. Because, they say, Constantine the Great committed crimes: he killed his son Crispus; he killed his second wife Fausta; and so shouldn’t be considered a saint*.

What can we say in response to those who are against Constantine the Great for no other reason than that he was a Christian? Had he not been a Christian, but an idolater like Julian the Apostate, who betrayed the Church, then they would be praising him. But, no. Constantine, who supported the Orthodox faith and established firm foundations, is slandered and hated by the enemies of Christ.

We would answer: they either forget or do not know that, in our faith, there is a great thing called repentance. One tear from a sinner, whatever act they’ve committed, one tear at the sacrament of confession, redeems any fault. Were there no repentance, paradise would be empty, we wouldn’t have a calendar of feasts nor any saints, because there isn’t a saint who hasn’t cried and hasn’t repented sins. There’s no other way to Paradise, beloved, than the door of repentance. Constantine wasn’t born a saint, he became one. He made mistakes, but he repented. Let’s not forget that he was brought up in the inhuman surroundings of the courts of Diocletian and Galerius, yet he disagreed with people like them.

He’s a saint because his presence in the world is the light of Christ. This light is also shown in his call, which is remarkably like that of Saint Paul and which is why it is mentioned in his dismissal hymn. Saint Paul was called by Christ in a vision when he was walking along the road to Damascus; he saw a shining light and heard a voice saying: “Saul, Saul, why are you persecuting me?” In the same way, Saint Constantine was called in a vision. A historic vision which is reported by contemporary historians[2]. What was the vision? When he arrived outside Rome on 28 October, in the year 312 A. D., the army of his rival was three times larger and defeat stared him in the face. As he sat there pondering, in broad daylight, he saw a great sign: the stars in the heavens formed a cross and below the cross he saw the words: “In this conquer” (In hoc vinca). And from that moment on, he was convinced that the future of humanity rested with Christ. He then adopted the banner which proceeded his troops and, with this sign, “In this conquer”, he defeated Maxentius, entered Rome and proclaimed to the whole city that this victory did not belong to his legions but to the Honourable Cross.

His edicts are light. The first edict, in February, 313, was for the persecutions to cease. Just imagine. The persecution of Christians had lasted 300 years. It was forbidden to be Christian. The very word “Christian” was cause enough for conviction, nothing else needed to be investigated: “Are you Christian?”. That was it. Possessions confiscated, incredible sufferings, horrifying tortures. How many martyrs? 12 million. For 300 years, Christians begged: “Lord, give us peace”. And He did. Peace came into the world through the chosen vessel of divine providence[3], Constantine the Great.

How, then, can we not honour him? We ought to do so if for nothing other than that edict which he signed with his holy hands. His nobility of soul and forgiving nature were also light. They say that some idolater enemies once decapitated a statue of him. When the news was brought to him he raised his hands, took hold of his head and said: “This is my head here. There’s nothing missing. Don’t punish them”. On another occasion he said that if he saw a cleric sinning, he would cover him with his robes, so as to prevent other people seeing his sins. This showed his intense concern that the Church should not be subjected to scandals.

He abolished the worship of the Roman emperors, who were considered gods on earth.

His legislation was also light. For the first time, Christian legislation was introduced. His vision was rare. What vision? To make a Christian state, on a global scale, and offer it to Christ for sanctification and deification. This is why he’s depicted holding an orb. And just as the Patriarch Abraham heard the voice of God telling him to leave his homeland and settle in a land that God would show him (Gen. 12, 1), so, too, Saint Constantine left Old Rome, the city stained with the blood of innocent Christians criminally killed, and built a New Rome on the Bosphorus, which, after his repose, was quite rightly called Constantinople. And from here he took measures aimed at raising the spiritual state and sanctity of the people.

What measures? He closed all the night-time places of corrupt pleasure. There were places of entertainment where women gathered under the protection of disgusting divinities, Aphrodite centres, Bacchus centres and he closed them all. He closed the oracles and got rid of the magicians who were exploiting people and deceiving them. He forbade blasphemy. He said he would forgive anything, except blasphemy. If anyone blasphemed the name of Christ, they were immediately arrested and exiled.

He honoured Sunday by edict. He declared it a great and splendid day and forbade any shops to open. Horse races, places of relaxation, everything closed.

He supported small land-holders and workers and took measures against usury and every of other form of injustice. He was the first to support human rights, he protected widows and orphans, and showed particular concern for social welfare.

He protected the Orthodox faith. When Arius, the leader of the heresy named after him, came along and opened his dirty mouth against our Lord, Jesus Christ, and said that He was not really God and of the same substance as the Father, Constantine convened the First Ecumenical Synod in Nicaea, Bithynia, to write the Creed. He himself went to the convention, not as emperor and ruler of the planet, but in humility and kissed the hands of the holy bishops, many of whom still had the marks of their mistreatment fresh on their bodies. Not being a theologian, when he was asked for his opinion, he replied: “I respect what I do not know”.

He supported missionary work. It was during his time as emperor that the Armenians and Georgians became Christians, and the light of Christ reached as far as India.

It was at his command that the Honourable Cross was found an d the first churches were built in Jerusalem. He was the initiator and founder of a Christian Empire that lasted one thousand one hundred years.

Finally, beloved, when he realized that his earthly end was approaching, he surrounded himself with bishops and confessed his sins and wept. He was then baptized, at the age of about 63, and never again put on the royal robes, the splendid imperial vestments, but wore only his white baptismal robes, telling people that he now really did feel like an emperor. He took communion, the Body and Blood of Christ, and, pure and clean, rejoicing and praying, departed for the heavenly kingdom.

Beloved, even if we ignore all the above, there are two criteria for the Church regarding his sanctity: a) the vision of God and the grace which the saint enjoyed, as we have mentioned; b) his miracles after death.

After his departure from this life, his sacred relics were buried with imperial honours in the narthex of the church of the Holy Apostles, where they gave off a powerful aroma and myrrh and performed many miracles[4]. It may be that some people wonder whether what the Christians say is really the truth. Beloved, even if some people don’t believe, there are two criteria for his sanctity and only two. It is with the seal of God that Constantine is a saint and Equal to the Apostles. History has shown him to be great and the Church to be a saint.

[1] Words attributed to Konstantinos XI Palaiologos in a poem about the capture of Constantinople (trans. note).

* The truth of the matter is as follows: when Constantine the Great was Caesar in the West, Rome proclaimed the cruel, anti-Christian, Maxentius, as emperor, who wishing to cover his back in the west, since he feared Constantine, forced him to divorce his wife, Minervina and marry Fausta, a very ambitious and cunning woman who was also Maxentius’ sister, in order to control him. When she saw Constantine’s eldest son, Crispus, distinguishing himself in battles and being groomed for the succession, she wanted to destroy him at all costs, in order to promote her own three sons to positions of power. So she slandered Crispus by saying that he had tried to rape her and kill his father in order to seize power, like a new Absalom. Unfortunately, Fausta’s plot was so convincing and her lies so persuasive that Constantine and the generals fell into the demonic trap. And they allowed Crispus to be put to death, in accordance with the law. When the queen mother, (Saint) Helen, who was many miles away, learned what had happened she rebuked her son severely for his decision. Constantine instituted exhaustive enquiries, from which it became clear that he was the victim of a criminal conspiracy on the part of his wife, Fausta, and her supporters. So he ordered that she, too, be put to death. These two murders of people of his own family greatly distressed Constantine, who regretted them bitterly to the end of his days and sought God’s forgiveness. And I order to show his repentance publicly he had a statue erected to Crispus, with the inscription “To my much-wronged son”.

[2] Lactantius (De Mortibus Persecutorum, 44), Eusebius (Eccl. Hist. IX, 9.1-11, Socrates (Eccl. Hist. I, 2.5-10), Sozomenos (Eccl. Hist. I 1) et al.

[3] In his book “The Ecumenical Synods”, Saint Nektarios writes that Saints Constantine and Helen were the hands of divine providence.

[4] See the calendar of the Church.

by Meletios Stathis

Source:

http://www.omhksea.org

http://swww.omhksea.org/2013/05/why-do-we-venerate-constantine-the-great-as-a-saint/

Orthodox Metropolitanate of Hong Kong & South East Asia

Why do women cry?

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

nuocmat

Why do women cry?

A little boy asked his mother, “Why are you crying?” 

“Because I’m a woman,” she told him.

“I don’t understand,” he said.

His Mom just hugged him and said, “And you never will.”

Later the little boy asked his father, “Why does mother seem to cry for no reason?”

“All women cry for no reason,” was all his dad could say.

The little boy grew up and became a man, still wondering why women cry.

Finally he put in a call to God. When God got on the phone, he asked, “God, why do women cry so easily?”

God said:

“When I made the woman she had to be special.

I made her shoulders strong enough to carry the weight of the world, yet gentle enough to give comfort.

I gave her an inner strength to endure childbirth and the rejection that many times comes from her children.

I gave her a hardness that allows her to keep going when everyone else gives up, and take care of her family through sickness and fatigue without complaining.

I gave her the sensitivity to love her children under any and all circumstances, even when her child has hurt her very badly.

I gave her strength to carry her husband through his faults and fashioned her from his rib to protect his heart.

I gave her wisdom to know that a good husband never hurts his wife, but sometimes tests her strengths and her resolve to stand beside him unfalteringly.

And finally, I gave her a tear to shed. This is hers exclusively to use whenever it is needed.”

“You see my son,” said God, “the beauty of a woman is not in the clothes she wears, the figure that she carries, or the way she combs her hair. The beauty of a woman must be seen in her eyes, because that is the doorway to her heart – the place where love resides.”

Anonymous

Γιατί κλαίνε οι γυναίκες;

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

HEART QUESTIONS & ANSWERS

Woman-crying

 

Γιατί κλαίνε οι γυναίκες;

Ένα μικρό αγόρι ρώτησε τη μαμά του: “Γιατί κλαις μαμά;”
”Γιατί είμαι γυναίκα” του είπε.
”Δεν καταλαβαίνω” είπε το μικρό.
Η μαμά του απλά το αγκάλιασε και είπε “και ούτε ποτέ θα καταλάβεις….”
Αργότερα το μικρό αγόρι ρώτησε τον μπαμπά του: “Γιατί η μαμά κλαίει χωρίς λόγο;”
”Όλες οι γυναίκες κλαίνε χωρίς λόγο!” ήταν το μόνο που μπορούσε να πει ο μπαμπάς του.
Το αγοράκι μεγάλωσε και έγινε άντρας, έχοντας ακόμα την απορία για ποιό λόγο κλαίνε οι γυναίκες.
Κάποια στιγμή είχε μια συζήτηση με τον Θεό.

Τότε Τον ρώτησε:
“Θεέ μου, γιατί οι γυναίκες κλαίνε τόσο εύκολα;”

Και τότε ο Θεός του είπε:

“Όταν δημιούργησα την γυναίκα έπρεπε να είναι ξεχωριστή. Έφτιαξα τους ώμους της δυνατούς αρκετά ώστε να σηκώνουν τα βάρη του κόσμου και απαλά για να προσφέρουν ανακούφιση.
Της έδωσα εσωτερική δύναμη για να μπορεί να υπομένει τις γεννήσεις και την απόρριψη που καμιά φορά προέρχεται από τα παιδιά της. Της έδωσα σκληράδα που της επιτρέπει να συνεχίζει όταν οι υπόλοιποι τα έχουν παρατήσει, και να φροντίζει την οικογένεια της μέσω αρρώστιας και κούρασης χωρίς να παραπονιέται.

Της έδωσα ευαισθησία ώστε να αγαπάει τα παιδιά της κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, ακόμα και όταν αυτά την πληγώνουν. Της έδωσα δύναμη ώστε να αντέχει τον άντρα της με τα ελαττώματα του και την έπλασα από το πλευρό του για να προστατεύσω την καρδιά του.

Της έδωσα σοφία να γνωρίζει ότι ένας σύζυγος ποτέ δεν πληγώνει την γυναίκα του, απλά ελέγχει τις δυνάμεις της και την αποφασιστικότητα της να παραμείνει δίπλα του χωρίς αμφιβολίες.

Βλέπεις γιέ μου ’είπε ο Θεός‘, η ομορφιά της γυναίκας δεν είναι στα ρούχα που φοράει, στη μορφή που έχει ,ούτε στον τρόπο που φτιάχνει τα μαλλιά της…

Η ομορφιά της γυναίκας είναι στα μάτια της… γιατί τα μάτια είναι οι πύλες της καρδιάς… το μέρος που η αγάπη κατοικεί”.

Ανώνυμος

 

Μπορεί να κοινωνήσει μια γυναίκα η οποία βρίσκεται σε “αδιαθεσία” (περίοδο);

http://holyconfessionofyourheart.wordpress.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART

HEART QUESTIONS & ANSWERS

usa fdk

Μπορεί να Κοινωνήσει μια γυναίκα η οποία βρίσκεται σε “αδιαθεσία” (περίοδο);

Αρχιμ. Χρυσόστομος Παπαθανασίου

Κατ’ αρχήν το θέμα αυτό είναι καθαρά πνευματικό, πού δεν έχει καμία σχέση με ενδοκοσμικές σκέψεις, φεμινιστικού είδους αντιλήψεις και λογικοκρατικές απόψεις. Το θέμα της γυναικείας αδιαθεσίας ή όπως διαφορετικά ονομάζεται το ακάθαρτον αυτής λόγω ρύσεως αίματος ή της εχούσης περίοδο, ή της γυναικός της ευρισκομένης εν αφέδρω, χρειάζεται αφ’ ενός μεν θεολογικό λόγο, αφ’ ετέρου δε θεολογική σιωπή.

Οφείλουμε να διατυπώσουμε τη θέση της Εκκλησίας, ότι δεν επιτρέπεται η προσέλευση στη Θεία Κοινωνία των γυναικών εκείνων πού βρίσκονται σε «περίοδο». Αναφέρουμε τον 2ο κανόνα του Αγίου Διονυσίου, Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, ο οποίος ορίζει τα εξής: «Περί δε των εν αφέδρω γυναικών, ει προσήκεν αυτάς ουτω διακειμένας, εις τον οίκον εισιέναι τον Θεού, περιττόν και το πυνθάνεσθαι νομίζω• ουδέ γαρ αυτάς οίμαι πιστάς ούσας και ευλαβείς, τολμήσει οντω διακειμένας ή τη τραπέζη τη αγία προσελθείν, ή του σώματος και του αίματος τον Χριστού προσάψασθαι… εις τα άγια και τα άγια των αγίων, ο μη πάντη καθαρός και ψυχή και σώματι, προσιέναι κωλυθήσεται».

Επίσης, αναφέρουμε και τον 7ο κανόνα του Αγίου Τιμοθέου Αλεξανδρείας, ο οποίος λέγει να μην προσέρχεται η ακάθαρτος γυναίκα, ένεκα της ρύσεως αίματος, στη Θεία Μετάληψη κατ’ εκείνες τις ημέρες. Επίσης, ο άγιος Ιωάννης ο Νηστευτής στον 17ο κανόνα του γράφει ότι «τάς εν αφέδρω γυναίκας μηδενός των Άγιων άπτεσθαι». Το ίδιο λέγει και ο Πέτρος ο Χαρτοφύλαξ και Διάκονος της του Θεού Μεγάλης Εκκλησίας στην 18η απόκριση του, ότι δηλ. εάν συμβούν τα συνήθη στη γυναίκα, τότε αυτή οφείλει να περιμένει την κάθαρση και δεν πρέπει να προσέρχεται στη Θεία μετάληψη των αχράντων Μυστηρίων. Τέλος, ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέγει ότι πρέπει να δεχθούμε τους παραπάνω κανόνες, να υπακούσουμε σ’ αυτούς και να μη φερόμεθα «ως κριταί και εξετασταί των υπό του Πνεύματος προστεταγμένων, ίνα μη υποπέσωμεν εις τα φρικωδέστατα επιτίμια
των παραβαινόντων τους κανόνας».

Επειδή ίσως προβληθεί η αντίρρηση ότι αυτά πού συμβαίνουν στη γυναίκα ανήκουν στη φυσική λειτουργία του γυναικείου οργανισμού, ο ιερός Χρυσόστομος γράφει εν προκειμένω: «Αληθινά, αυτά δεν ήσαν αμαρτία, ούτε συνιστούσαν ακαθαρσίαν. Επειδή όμως είμεθα ελλιπείς στην πνευματική μας ανάπτυξη, ο Θεός, με τη Θεία τον Πρόνοια, κάνοντας μας πιο προσεκτικούς, με τις διατάξεις αυτές μας καθιστούσε πιο προσεκτικούς στη θεωρία και την τήρηση πραγμάτων πιο σημαντικών». Όπως γράφει, πολύ ορθά, ο αείμνηστος γέροντας και αξιόλογος ερμηνευτής της Παλαίας Διαθήκης π. Ιωήλ Γιαννακόπουλος, «επειδή δια της γεννήσεως το προπατορικόν μεταδίδεται αμάρτημα, το γονορρυές ανδρός και γυναικός ως υπενθυμίζον την εκ του αμαρτήματος τούτου Αδαμιαίαν και ημών ενοχήν είναι ακάθαρτον, ίνα κρατύνηται (για να μένει ζωηρά) η συνείδησις της ενοχής και η ανάγκη του Λυτρωτού».

Με την απαγόρευση αυτή της Θείας Μεταλήψεως ο βαθύτερος σκοπός δεν είναι η καταδίκη της γυναίκας, όταν βρίσκεται σ’ αυτή την αδιαθεσία, αλλά η έμπνευση και η προοπτική του σεβασμού έναντι του ιδίου σώματος, η υπόμνηση του χοϊκού στοιχείου του ανθρώπου και η τόνωση της ηθικής καθαρότητος. Είναι, τελικά, παιδαγωγία πνευματική.

Πηγή:

Περιοδικό Εφημέριος

 

Q&A – Father Zacharias of Essex Monastery, England – Video

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART

5063958717_46a9ddc204_b.jpg

Q&A – Father Zacharias of Essex Monastery, England

Archimandrite Zacharias is a disciple of Elder Sophrony (of blessed memory), who was a disciple of St. Silouan of Mount Athos.

Presently, Fr. Zacharias is the abbot of the Monastery of St. John the Baptist, Essex, England founded by Elder Sophrony.

What is the Holy Confession?

http://americaofmyheart.wordpress.com

http://holyconfessionofyourheart.wordpress.com

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART

AMERICA OF MY HEART

South Africa Erosion by John & Tina Reid.jpg

Holy Confession

One of the Holy Mysteries (Sacraments) of the Orthodox Church

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Holy Confession (or Repentance) is one of the holy mysteries (or sacraments) in the Orthodox Church, as well as many other Christian traditions. Through it, the penitent receives the divine forgiveness of Christ for any sins that are confessed. Confession is typically given to a Spiritual Father (usually a parish priest or monastic). Confession can be individual or general. The frequency of required confession (as well as whether or not general confession is permissible) can vary from parish to parish, and from jurisdiction to jurisdiction. The better is once a month or twice a month.

Confession In the Bible

Old Testament

“He shall confess his sin that he has committed. And he shall make full restitution for his wrong, adding a fifth to it and giving it to him to whom he did the wrong.” (Num. 5:7)

“Those of Israelite descent separated themselves from all foreigners, and they stood and confessed their sins and the guilt of their fathers. While they stood in their places, they read from the book of the law of the LORD their God for a fourth of the day and spent another fourth of the day in confession and worship of the LORD their God.” (Nehemiah 9:2-3)

“And read out publicly this scroll which we send you, in the house of the LORD, on the feast day and during the days of assembly: ‘Justice is with the LORD, our God; and we today are flushed with shame, we men of Judah and citizens of Jerusalem, that we, with our kings and rulers and priests and prophets, and with our fathers, have sinned in the LORD’S sight and disobeyed him. We have neither heeded the voice of the LORD, our God, nor followed the precepts which the LORD set before us.'” (Baruch 1:14-18)

John the baptist

John the baptist practiced confession

“Confessing their sins, they were baptized by him in the Jordan River.” (Matthew 3:6)

“And there went out unto him all the land of Judaea, and they of Jerusalem, and were all baptized of him in the river of Jordan, confessing their sins.” (Mark 1:5)

The Church

“Therefore confess your sins to each other and pray for each other so that you may be healed. The prayer of a righteous person is powerful and effective.” James 5:16

“Also many of those who were now believers came, confessing and divulging their practices.” Acts 19:18

“Fight the good fight of the faith. Take hold of the eternal life to which you were called when you made your good confession in the presence of many witnesses.” (1 Timothy 6:12)

“If we confess our sins, he is faithful and just and will forgive us our sins and purify us from all unrighteousness.” (1 John 1:9)

Preparing for Confession

Reflection on the Ten Commandments is often recommended as part of an examination of conscience.

Confidentiality

From “Guidelines for Clergy” (Orthodox Church in America):

“The secrecy of the Mystery of Penance is considered an unquestionable rule in the entire Orthodox Church. Theologically, the need to maintain the secrecy of confession comes from the fact that the priest is only a witness before God. One could not expect a sincere and complete confession if the penitent has doubts regarding the practice of confidentiality. Betrayal of the secrecy of confession will lead to canonical punishment of the priest.

St. Nicodemus the Hagiorite exhorts the Spiritual Father to keep confessions confidential, even under strong constraining influence. The author of the Pedalion (the Rudder), states that a priest who betrays the secrecy of confession is to be deposed. The Metropolitan of Kos, Emanuel, mentions in his handbook (Exomologeteke) for confessors that the secrecy of confession is a principle without exception.”

In St. Nicodemus the Hagiorite’s Exomologitarion, he writes:

“Nothing else remains after confession, Spiritual Father, except to keep the sins you hear a secret, and to never reveal them, either by word, or by letter, or by a bodily gesture, or by any other sign, even if you are in danger of death, for that which the wise Sirach says applies to you: “Have you heard a word? Let it die with you” (Sir. 19:8); meaning, if you heard a secret word, let the word also die along with you, and do not tell it to either a friend of yours or an enemy of yours, for as long as you live. And further still, that which the Prophet Micah says: “Trust not in friends… beware of thy wife, so as not to commit anything to her” (Mic. 7:5).

For if you reveal them, firstly, you will be suspended or daresay deposed completely by the Ecclesiastical Canons. Secondly, you become a reason for more Christians not to confess, being afraid that you will reveal their sins, just as it happened during the time of Nektarios of Constantinople when the Christians did not want to confess on account of a Spiritual Father who revealed the sin of a woman. The divine Chrysostom both witnessed these things and suffered because of them on account of his trying to convince the people to confess. It is impossible for me to describe in words how much punishment this brings upon you, who are the cause of these things.”

St. John of the Ladder writes:

“At no time do we find God revealing the sins which have been confessed to Him, lest by making these public knowledge, He should impede those who would confess and so make them incurably sick.”

The Byzantine Nomocanon states, in Canon 120:

“”A spiritual father, if he reveals to anyone a sin of one who had confessed receives a penance: he shall be suspended [from serving] for three years, being able to receive Communion only once a month, and must do 100 prostrations every day.”

Source:

ORTHODOX WIKI

Ποια είναι τα λόγια της Θείας Λειτουργίας;

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

canada ffl

Η ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ἱερεύς: Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Λαός: Ἀμήν.

ΤΑ ΑΝΤΙΦΩΝΑ
ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΠΤΗ

Διάκονος: Ἐν εἰρήνῃ τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Λαός: Κύριε ἐλέησον.

Διάκονος: Ὑπὲρ τῆς ἄνωθεν εἰρήνης καὶ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Λαός: Κύριε ἐλέησον.

Διάκονος: Ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου, εὐσταθείας τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησιῶν καὶ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Λαός: Κύριε ἐλέησον.

Διάκονος: Ὑπὲρ τοῦ ἁγίου οἴκου τούτου καὶ τῶν μετὰ πίστεως, εὐλαβείας καὶ φόβου Θεοῦ εἰσιόντων ἐν αὐτῷ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Λαός: Κύριε ἐλέησον.

Διάκονος: Ὑπὲρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (Ὄνομα), τοῦ τιμίου πρεσβυτερίου, τῆς ἐν Χριστῷ διακονίας, παντὸς τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Λαός: Κύριε ἐλέησον.

Διάκονος: Ὑπὲρ τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν ἔθνους, πάσης ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας ἐν αὐτῷ, τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν.

Λαός: Κύριε ἐλέησον.

Διάκονος: Ὑπὲρ τῆς κοινότητος καὶ τῆς πόλεως ταύτης, πάσης πόλεως χώρας καὶ τῶν Continue reading “Ποια είναι τα λόγια της Θείας Λειτουργίας;”

ШТА ЈЕ ЉУБАВ? ╰⊰¸¸.•¨* Serbian

http://serbiaofyourheart.wordpress.com

SERBIA OF YOUR HEART

englandf ff

ШТА ЈЕ ЉУБАВ?

Љубав је превладавање себе

Архимандрит Андреј Конанос

Грчка

Извор:

http://www.pravoslavie.ru/srpska/

http://www.pravoslavie.ru/srpska/89973.htm

ПРАВОСЛАВЉЕ

Крајем прошле године Издавачка кућа Сретењског манастира је објавила књигу «Нека Бог говори» — зборник беседа и писама грчких духовника. Нудимо нашим читаоцима одломак из ове књиге – чланке архимандрита Андреја (Конаноса; рођ. 1970). Љубав које у нашем свету има све мање и која је погрешно схваћена – једна је од главних тема предавања и беседа архимандрита Андреја.

Љубав и слобода су увек заједно

«Ја волим своје дете,» – каже једна мајка. И зове га петсто пута на дан. «То чиним из љубави, да видим како је и где је.» Међутим, није тако. У ствари, она једноставно не може да поднесе кад дете оде од ње. Не подноси кад дете нестаје из њеног видокруга и живи сопственим животом. «А с ким си? А зашто си се задржао? А какве гласове то чујем? Ко то прича? А ко је та девојка?» То је Continue reading “ШТА ЈЕ ЉУБАВ? ╰⊰¸¸.•¨* Serbian”

ШТА ЈЕ ЉУБАВ? (Волети значи желети добро другоме, Грчка) ╰⊰¸¸.•¨* Serbian

SPRING-MOUNTAIN-1920x1080

ШТА ЈЕ ЉУБАВ?

Волети значи желети добро другоме

Архимандрит Андреј Конанос

Грчка

Извор:

http://www.pravoslavie.ru/srpska/

http://www.pravoslavie.ru/srpska/89820.htm

ПРАВОСЛАВЉЕ

Крајем прошле године Издавачка кућа Сретењског манастира је објавила књигу «Нека Бог говори» — зборник беседа и писама грчких духовника. Нудимо нашим читаоцима одломак из ове књиге – чланке архимандрита Андреја (Конаноса; рођ. 1970).

Отац Андреј је познати проповедник, дугогодишњи водитељ емисије «Невидљиви преласци» («Αθέατα περάσματα») на радију Пирејске митрополије. У многим градовима Грчке, Кипра и САД људи га позивају да држи предавања о духовним проблемима; текстове његових беседа са радија објављују водећи православни сајтови у разним земљама, они излазе као засебни зборници.

Љубав које у нашем свету има све мање и која је погрешно схваћена – једна је од главних тема предавања и беседа архимандрита Андреја.

Волети значи желети добро другоме

Сваком своје. За оно што се не свиђа мени уопште не мора да значи да се неће свидети ником другом. И напротив: уопште није чињеница да ће се оно што се свиђа мени обавезно свидети и теби. Зато имамо право на слободан избор: шта да слушамо, коју емисију, шта да волимо, какву музику да слушамо. Нисмо у стању да променимо друге. Зар није тако?

Међутим, постоји нешто што треба да обједини све нас, без обзира на неслагања, на различите погледе и на то што међусобно не личимо. То је љубав. И нека она не пресуши у нашим душама. Нека љубав увек буде међу нама и нека нас држи заједно као карика. Тада нећемо осећати никакав антагонизам. Нећемо ни са ким бити у непријатељским односима због било ког разлога у овом животу. Јер, обједињују нас заједнички бол и заједнички непријатељ: смрт. И заједничка тежња ка животу, ка васкрсењу, срећи и радости. Сви ми, људи, у најдубљем смислу смо повезани овим основним појмовима.

Хајде да се волимо без обзира на то што смо различити. Свако има свој карактер. Али шта је Христос рекао? «По томе ће сви познати да сте Моји ученици ако будете имали љубав међу собом» (Јн. 13: 35). Није рекао, на пример: сви ће познати да сте Моји ученици ако слушате исту музику, ако сви имате исте погледе или ако исто живите. Свако од нас има свој карактер: ти имаш један, ја имам други. Јер и за време Свете литургије свако се моли на свој начин: твоја душа се радује, моја осећа умиљење, свако молитву доживљава на свој начин. Зар није тако? Али сви ми за време Литургије осећамо љубав. «По томе ће сви познати, — каже Христос, — да сте Моји ученици, ако имате љубав међу собом.» То је најтеже. Најтеже је сачувати љубав.

А како? Како можемо да волимо ако то прво не научимо? Тешко је волети. Волиш ли? Волиш. Чуваш у сећању оне које волиш и кажеш: «Волим га, волим је, осећам слабост према овом или оном човеку, умрећу за тог и тог…» И то се сматра љубављу. Све то називамо једном речју — љубав. Веома је тешко рећи истински «волим те». То је подвиг.

Љубав је врх. Она је превладавање, а не нешто свакодневно и уобичајено. Негде сам прочитао о једном старцу, игуману манастира. У обитељи су биле у току припреме за хиротонију једног монаха. Већ је био рукоположен за ђакона. На дан хиротоније игуман је изашао на манастирску капију да дочека почасног госта — митрополита који се спремао да дође на свечаност и друге угледне званице. Поред игумана у обитељ је улазило мноштво људи. Обични верници, монаси и други. Сутрадан, кад се све завршило, игуман је окупио братију и рекао:

— Драги моји оци, треба да вас напустим за неко време. Морам да одем како бих боље видео себе.

— Зашто да идете од нас? Ми вас толико волимо!

— Да, али сам јуче постао свестан нечега.

— Шта сте спознали, геронда? — упитали су.

— Док сам стајао на капији и чекао госте који су долазили на хиротонију приметио сам да су ми, кад се приближавао угледан човек, неко званично лице, руке постајале влажне од узбуђења. А кад су улазили обични ходочасници руке су ми биле суве као обично. Различито сам реаговао на различите људе.

— Да, — рекли су, — и шта ту има чудно? Зар то није природно?

— Можда је то за вас природно, али ја, ваш пастир, требало је већ да научим у свом животу да све волим подједнако. И да се подједнако пријатно осећам са сваким. Да волим све и да се не плашим никога, да се не повијам пред једним и да не будем смео пред другим. Треба да будем као у срцу Бога, да пребивам у Богу. Зато ћу отићи на краће време како бих се боље загледао у себе. Овде сам, због свакодневних послова и управљања, престао да се загледам у себе.

И он је на неко време отишао из обитељи како би се загледао у себе, како би пронашао у себи одговоре на питања: а да ли воли? И шта воли? Да ли је прозрачан за све? Да ли је искрен са свима? Да ли је отворен за све?

На пример, кажеш: волим. Али «волим» понекад значи «потребан си ми». И тада то више није љубав због љубави. Да, заиста, неки људи су нам потребни. Али то уопште не значи да их волимо. Волети значи желети добро ономе кога волиш. Бринути се о њему. Ако видим да човек у нечему може да напредује, желим му напредак, чак и ако ми то није «од користи».

Размисли: «Желим да се моје дете развија, зато што га волим, и није ми важно куда ће отићи зарад тога. Нека иде да се школује у било којој земљи света ако то жели. Јер га волим и желим му добро. А ако је за његово добро да рашири крила и да одлети од мене, поштоваћу тај корак. Зато што га волим. Али ће ми толико недостајати! Моје очи га неће видети и моје руке га неће додиривати, неће га мазити, неће га загрлити. Мој малишан, моје чедо, неће бити поред мене.»

Кад волиш истински, пре свега размишљаш о ономе кога волиш, о његовом добру. То је тешко. Ево шта ми је испричао један младић. Његов отац је веома желео да се син упише на факултет. То је желео «ради синовљевог добра» (тако је сматрао). Говорио му је: «Желим да се упишеш. Волим те, дечаче мој. То ти причамо ради твог добра, бринемо се за тебе.» А младић је одговарао: «Али зар ја не чиним све што могу? Чиним. Потрудићу се. Уложићу све напоре.» Трудио се, сиромах, учио је, али је на крају пао. Није се уписао. И отац му је у нападу гнева (кад се гневимо понекад откривамо своје право лице и омакне нам се оно што заиста осећамо, показујемо какви смо заиста) рекао: «Пиши пропало! Бићеш пропалитет у животу. Како сутра да одем на посао и шта да кажем онима чија су се деца уписала? Кћерка колеге из канцеларије се уписала. Како сутра да му изађем на очи и да кажем да ниси положио.» Син је схватио његову поруку: «Отац ми је увек говорио да ме воли и сад је моја вредност пала у његовим очима. Чим се нисам уписао саопштио ми је да ме не воли. Нисам успео и он ме већ пореди с колегином кћерком и прекорева ме због тога што ће га сутра бити срамота због мене на послу.»

Али зар љубав поставља услове?! «Волим те ако се упишеш,» «волим те, ако због тебе не будем морао да црвеним». «Па добро, — рећи ћете, — свеједно волимо своје дете, не претеруј.» Да, али видео си шта је рекао? «Како ћу сутра изаћи комшијама пред очи? Шта ћу рећи људима? Како ћу показати право лице своје породице? И како да кажем да се мој син ове године није уписао?» А шта се заправо десило? Зар човек вреди у зависности од тога да ли се уписао и да ли има диплому? Зар је да бисмо човека волели потребно да буде способан за изучавање наука? Не, драги мој. Ја волим човека чиме год да се бави, као што и нас Господ воли.

Упитао сам једно дете: «Кад чиниш грех, како осећаш Бога?» И дете је одговорило: «Осећам да ме гледа са чуђењем, са жаљењем и да се љути на мене.» Неко други је рекао: «Осећам да ће ме Бог казнити.» А свеци су говорили: «Кад грешимо и кад смо грешили у свом животу, осећали смо да нас Бог грли још топлије, још ватреније, с већом љубављу, зато што нам је тад био још потребнији.»

Бог воли свако Своје створење. Он воли и тебе, воли и мене. Не само кад живимо врлински, већ и кад не живимо баш најбоље, кад чинимо грешке и кад падамо.

Бог те воли чак и кад постајеш блудни син. И тада немаш вредност у Његовим очима зато што си добар или лош, већ зато што си дело Његове љубави, што си дело Његових руку. Имаш вредност и идеш путем на којем се бориш и војујеш. И Бог ти не суди, зато што зна да је оно што си данас – само тренутак, извесна етапа у твом животу, а можда и искушење које превладаваш, и зна да покушаваш да се поправиш. Не успева ти, али те Бог свеједно воли. Ти си попут сликарског платна које Христос гледа и види како се трудиш да сарађујеш с Његовом благодаћу, да узмеш Његову кичицу и са сликаш Његов лик у свом срцу, лик Божији, лик Христове љубави. Али не можеш. Чиниш грешке: овде направиш мрљу на платну, овде бришеш оно што си замазао, овде све преокрећеш наглавачке. Знам да си данас погрешио. Али знам да је твоје платно још увек у процесу стварања и не доносим никакве закључке о теби. Поштујем те. Не поредим те ни са ким, — каже Бог. — Не подсећам те на то да имам свеце, анђеле и арханђеле, да је поред Мене Богородица, Која има изванредну душу и предивно срце. Не прекоревам те, не говорим: а зашто си ти овакав или онакав?» Не. Бог то не говори. Он нас не пореди. Он воли сваког.

Не знам да ли си видео како уметник ствара слику, или пре икону, пролазећи кроз различите фазе? Он прво наноси основу, затим постепено додаје боје, сенке, руменило. Све се то одвија у почетним фазама рада и видљивог резултата још увек нема. Не може се одмах добити готова икона и однети у храм. Икона још није завршена. Такву икону не можеш да окачиш чак ни у својој соби. Она није завршена. Али се притом не може назвати бескорисном. Не сме се умањивати њена вредност, не сме се бацити. На основу ње се не могу донети никакви закључци (још је на путу). Али има вредност чак и у незавршеном виду.
Тако нас Господ воли. Зато што види да смо људи и да се помало трудимо да личимо на Њега и да стекнемо љубав од Његове љубави, живот од Његовог живота, светлост од Његове светлости. И Он то зна, и познаје нас. Зато нас воли. Кад не волиш човека може се рећи да га не знаш. Ко зна шта се заиста дешава с другим човеком – воли га. Онај ко зна да «ми други није непријатељ, а чак и ако је непријатељ, ја сам за то крив», волеће овог човека. Волећеш ону која ти је задала неиздржив бол, која те је повредила, ако схватиш да проблем није у њему и није у њој, већ у твом унутрашњем стању које још није излечено. То је твоја отворена рана која још није зарасла. То је твој бол који још није уминуо.

Ми немамо непријатеља. Нема непријатеља на којег би вредело трошити снагу и мрзети га. Нема таквог непријатеља на овом свету. Ако се загледаш у живот онога ко ти је учинио велико зло и ако покушаш да одговориш како и због чега је то учинио, какви су били његови мотиви, како се осећао, како је провео детињство, зашто је дошао до таквог стања, видећеш да ти није непријатељ и противник.

Зато Христос каже: «Немојте се плашити онога ко може да вас куша споља, јер вашу душу нико неће кушати.» Нико не може да ти причини штету. Кад осећаш да ти је неко нанео штету и да га због тога мрзиш, није ти заправо он нашкодио, већ нешто друго у теби није у реду, нешто друго те искушава.

У тим тренуцима упитај Бога:

— Боже мој, да ли и Ти мрзиш човека којег ја мрзим?

И Христос ће ти рећи:

— Не. Ја сам му опростио. На Голготи. Али не само онда, Ја и сад свима опраштам и све волим.

— Али како, Господе? Како можеш да га волиш?

А Бог ће ти одговорити:

— Ја видим и друге ствари које ти, чедо моје, још ниси увидео. Видим да и он веома пати. Видим да није поступио према теби тако зато што је рђав, већ зато што се сам плаши и брани.

— Али као се плаши, Боже мој? Нанео ми је толико зла… Знаш колико патње ми је задао. Изгубио сам посао због њега. Светио ми се, повлачио ме је по судовима…

— Да, — каже Господ, — али веруј, кад би могао да видиш страх у његовој души, пометњу у његовом срцу, немир његове савести, не би га мрзео. Заволео би га. Осетио би оно што се назива милосрђем. Њему је, дете моје, потребна твоја љубав. Потребна му је помоћ, а не освета. Научи да се «светиш» онако као што се Бог «свети». Он се не «свети», већ увек одговара љубављу и то разоружава.

Схвати да чак и онај кога не можеш да смислиш завређује твоју доброту и опроштај. Само што смо неискрени. И уместо да покажемо своју рану често правимо гадости. Али нема лоших, схвати то. Довољно је притиснути одговарајућу дирку у души ниткова и зачуће се мелодија љубави. Чини се да притискаш погрешну дирку. И зато се чује какофонија, чују се хистерични гласови, свађе и увреде. Али у том човеку постоји душевни свет који још увек нисмо успели да откријемо, да учинимо тако да га виде сви људи око њега. Знам да је то тешко. Тешко је зато што сами у животу нисмо осетили велику љубав. Предлажем ти да волиш другог, а ти кажеш: «Како да га волим! Па ни ја нисам осетио велику љубав у свом животу.» И тако је са већином од нас: уместо љубави подмећемо своје личне потребе.

Један момак ми је рекао нешто што је на мене оставило изузетно јак утисак:

— Много волим једну девојку, поштујем је, одушевљавам се њоме и веома желим да будем с њом.

— И шта предузимаш? — упитао сам га.

— Ништа. Она никад неће сазнати за моја осећања.

— Зашто?

— Зато што воли другог. А пошто је заиста волим ништа јој не говорим о својим осећањима и никад се нећу мешати у њен живот. Сад завршавамо студије и желео сам да јој се приближим, да поразговарам с њом, да јој понудим да заснујемо породицу. Али кад сам схватио да размишља о другом оставио сам је на миру. Волим је и зато не разговарам с њом. Волим је и зато је избегавам.

Ето, то се зове љубав! Размишљати о добробити онога кога волиш. А пошто у овом случају добробит значи не дирати у срце, с поштовањем се односити према посебном путу којим човек жели да иде, љубав те води ка томе да чиниш незамисливе поступке, да претвараш своју љубав у сузу, у бисер, у бол, који ће источити живу воду и омити Божанском благодаћу твоје срце. И нека се чини да не испољаваш своју љубав и да је не показујеш, твоја љубав заправо постаје дубља. Човека чиниш изузетно осетљивим и истинским, поетским и часним. И једном ћеш добити награду за то. Ван сваке сумње!

Архимандрит Андрей (Конанос)
С новогрчког превела Александра Никифорова
Нека Бог говори: Из беседа грчких духовника / С новогрчког превела Александра Никифорова. М.: Сретењски манастир, 2015.
Са руског Марина Тодић

LOVE Q&A

What the Saints say about Paradise?

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

england fffd

Saint John of Damascus

“An Exact Exposition of the Orthodox Faith”

Concerning Paradise

BOOK II CHAPTER XI

Now when God was about to fashion man out of the visible and invisible creation in His own image and likeness to reign as king and ruler over all the earth and all that it contains, He first made for him, so to speak, a kingdom in which he should live a life of happiness and prosperity. And this is the divine paradise, planted in Eden by the hands of God, a very storehouse of joy and gladness of heart (for “Eden” means luxuriousness). Its site is higher in the East than all the earth: it is temperate and the air that surrounds it is the rarest and purest: evergreen plants are its pride, sweet fragrances abound, it is flooded with light, and in sensuous freshness and beauty it transcends imagination: in truth the place is divine, a meet home for him who was created in God’s image: no creature lacking reason made its dwelling there but man alone, the work of God’s own hands.

In its midst God planted the tree of life and the tree of knowledge. The tree of knowledge was for trial, and proof, and exercise of man’s obedience and disobedience: and hence it was named the tree of the knowledge of good and evil, or else it was because to those who partook of it was given power to know their own nature. Now this is a good thing for those who are mature, but an evil thing for the immature and those whose appetites are too strong, being like solid food to tender babes still in need of milk. For our Creator, God, did not intend us to be burdened with care and troubled about many things, nor to take thought about, or make provision for, our own life. But this at length was Adam’s fate: for he tasted and knew that he was naked and made a girdle round about him: for he took fig-leaves and girded himself about. But before they took of the fruit, They were both naked, Adam and Eve, and were not ashamed. For God meant that we should be thus free from passion, and this is indeed the mark of a mind absolutely void of passion. Yea, He meant us further to be free from care and to have but one work to perform, to sing as do the angels, without ceasing or intermission, the praises of the Creator, and to delight in contemplation of Him and to cast all our care on Him. This is what the Prophet David proclaimed to us when He said, Cast thy burden on the Lord, and He will sustain thee. And, again, in the Gospels, Christ taught His disciples saying, Take no thought for your life what ye shall eat, nor for your body what ye shall put on. And further, Seek ye first the Kingdom of God and His righteousness and all these things shall be added unto you. And to Martha He said, Martha, Martha, thou art careful and troubled about many things: but one thing is needful: and Mary hath chosen that good part, which shall not be taken away from her, meaning, clearly, sitting at His feet and listening to His words.

The tree of life, on the other hand, was a tree having the energy that is the cause of life, or to be eaten only by those who deserve to live and are not subject to death. Some, indeed, have pictured Paradise as a realm of sense, and others as a realm of mind. But it seems to me, that, just as man is a creature, in whom we find both sense and mind blended together, in like manner also man’s most holy temple combines the properties of sense and mind, and has this twofold expression: for, as we said, the life in the body is spent in the most divine and lovely region, while the life in the soul is passed in a place far more sublime and of more surpassing beauty, where God makes His home, and where He wraps man about as with a glorious garment, and robes him in His grace, and delights and sustains him like an angel with the sweetest of all fruits, the contemplation of Himself. Verily it has been fitly named the tree of life. For since the life is not cut short by death, the sweetness of the divine participation is imparted to those who share it. And this is, in truth, what God meant by every tree, saying, Of every tree in Paradise thou mayest freely eat. For the ‘every’ is just Himself in Whom and through Whom the universe is maintained. But the tree of the knowledge of good and evil was for the distinguishing between the many divisions of contemplation, and this is just the knowledge of one’s own nature, which, indeed, is a good thing for those who are mature and advanced in divine contemplation (being of itself a proclamation of the magnificence of God), and have no fear of falling, because they have through time come to have the habit of such contemplation, but it is an evil thing to those still young and with stronger appetites, who by reason of their insecure hold on the better part, and because as yet they are not firmly established in the seat of the one and only good, are apt to be torn and dragged away from this to the care of their own body.

Thus, to my thinking, the divine Paradise is twofold, and the God-inspired Fathers handed down a true message, whether they taught this doctrine or that. Indeed, it is possible to understand by every tree the knowledge of the divine power derived from created things. In the words of the divine Apostle, For the invisible things of Him from the creation of the world are clearly seen, being understood by the things that are made. But of all these thoughts and speculations the sublimest is that dealing with ourselves, that is, with our own composition. As the divine David says, The knowledge of Thee from me, that is from my constitution, was made a wonder. But for the reasons we have already mentioned, such knowledge was dangerous for Adam who had been so lately created.

The tree of life too may be understood as that more divine thought that has its origin in the world of sense, and the ascent through that to the originating and constructive cause of all. And this was the name He gave to every tree, implying fulness and indivisibility, and conveying only participation in what is good. But by the tree of the knowledge of good and evil, we are to understand that sensible and pleasurable food which, sweet though it seems, in reality brings him who partakes of it into communion with evil. For God says, Of every tree in Paradise thou mayest freely eat. It is, me-thinks, as if God said, Through all My creations thou art to ascend to Me thy creator, and of all the fruits thou mayest pluck one, that is, Myself who art the true life: let every thing bear for thee the fruit of life, and let participation in Me be the support of your own being. For in this way thou wilt be immortal. But of the tree of the knowledge of good and evil, thou shalt not eat of it: for in the day that thou eatest thereof thou shalt surely die. For sensible food is by nature for the replenishing of that which gradually wastes away and it passes into the drought and perisheth: and he cannot remain incorruptible who partakes of sensible food.

Source:

Saint John of Damascus

An Exact Exposition of the Orthodox Faith

BOOK II CHAPTER XI

What about Eternal Life?

china copy

https://orthodoxyislove.wordpress.com/category/life-after-death/

Eternal Life

ETERNAL LIFE Q&A

What is Eternal Life in Eastern Orthodox Church?

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

maxresdefault copy

The Symbol of Faith: Eternal Life

Source:

http://oca.org

http://oca.org/orthodoxy/the-orthodox-faith/doctrine/the-symbol-of-faith/eternal-life

ORTHODOX CHURCH IN AMERICA – OCA

I look for the resurrection of the dead and the life of the world [ages] to come

(From the Sympol of Faith)

The Eastern Orthodox Church does not believe merely in the immortality of the soul, and in the goodness and ultimate salvation of only spiritual reality. Following the Scriptures, Orthodox Christians believe in the goodness of the human body and of all material and physical creation. Thus, in its faith in resurrection and eternal life, the Orthodox Church looks not to some “other world” for salvation, but to this very world so loved by God, resurrected and glorified by Him, tilled with His own divine presence.

At the end of the ages God will reveal His presence and will fill all creation with Himself. For those who love Him it will be paradise. For those who hate Him it will be hell. And all physical creation, together with the righteous, will rejoice and be glad in His coming.

The wilderness and the solitary places will be glad; the desert shall rejoice and blossom in abundance (Is 35:1).

For behold I create new heavens and a new earth says the Lord, and the former things shall not be remembered or come to mind. But be glad and rejoice forever in that which I create, for behold I create Jerusalem a rejoicing and her people a joy (Is 65:17-18).

The visions of the prophets and those of the Christian apostles about things to come are one and the same:

Then I saw a new heaven and a new earth: for the first heaven and the first earth had passed away, and the sea was no more. And I saw the holy city, new Jerusalem, coming down out of heaven from God, prepared as a bride adorned for her husband; and I heard a great voice from the throne saying, “Behold, the dwelling of God is with men. He will dwell with them, and they shall be His people, and God himself will be with them; He will wipe away every tear from their eyes, and death shall be no more, neither shall there be mourning nor crying nor pain any more, for the former things have passed away” (Rev 21:1-5).

When the Kingdom of God fills all creation, all things will be made new. This world will again be that paradise for which it was originally created. This is the Orthodox doctrine of the final fate of man and his universe.

It is sometimes argued, however, that this world will be totally destroyed and that God will create everything new “out of nothing” by the act of a second creation. Those who hold this opinion appeal to such texts as that found in the second letter of Saint Peter:

But the day of the Lord will come like a thief, and then the heavens will pass away… and the elements will be dissolved with fire, and the earth and the works that are upon it will be burned up (2 Pet 3:10).

Because the Bible never speaks about a “second creation” and because it continually and consistently witnesses that God loves the world which He has made and does everything that He can to save it, the Orthodox Tradition never interprets such scriptural texts as teaching the actual annihilation of creation by God. It understands such texts as speaking metaphorically of the great catastrophe which creation must endure, including even the righteous, in order for it to be cleansed, purified, made perfect, and saved. It teaches as well that there is an “eternal fire” for the ungodly, an eternal condition of their being destroyed. But in any case the “trial by fire” which “destroys the ungodly” is in no way understood by the Orthodox in the sense that creation is doomed to total destruction, despised by the loving Lord who created it and called it “very good” (Gen 1:31; also 1 Cor 3:13-15; Heb 12:25-29; Is 66; Rev 20-22).

 

Τι είναι η κόλαση;

Hi'ilawe Rain by Tom Kualii

http://paintingleaves.blogspot.com/search/label/Κόλαση

Τι είναι η κόλαση;

Πώς είναι η κόλαση; ╰⊰¸¸.•¨* Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

5_Derwent-Water_by-Peter-Guess_shutterstock-680x501

παισιοσ

Πώς είναι η κόλαση;

╰⊰¸¸.•¨*

Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

–Γέροντα, πώς είναι η κόλαση;

–Θα σου πώ μια ιστορία που είχα ακούσει. Κάποτε ένας απλός άνθρωπος παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει πως είναι ο Παράδεισος και η κόλαση. Ενα βράδυ λοιπόν στον ύπνο του άκουσε μια φωνή να του λέη: “Ελα, να σου δείξω την κόλαση”. Βρέθηκε τότε σε ένα δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθονταν γύρω απο ένα τραπέζι και στην μέση ήταν μια κατσαρόλα γεμάτη φαγητό.

Ολοι όμως οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, γιατί δεν μπορούσαν να φάνε.

Στα χέρια τους κρατούσαν απο μιά πολύ μακριά κουτάλα, έπαιρναν απο την κατσαρόλα το φαγητό, αλλά δεν μπορούσαν να φέρουν την κουτάλα στο στόμα τους. Γι’αυτό άλλοι γκρίνιαζαν, άλλοι φώναζαν, άλλοι έκλαιγαν…

Μετά άκουσε την ίδια φωνή να του λέει “Ελα τώρα να σου δείξω και τον Παράδεισο”.

Βρέθηκε τότε σε ένα άλλο δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθοταν γύρω απο ένα τραπέζι ίδιο με το προηγούμενο και στην μέση ήταν πάλι μια κατσαρόλα με φαγητό και είχαν τις ίδιες μακριές κουτάλες. Όλοι όμως ήταν χορτάτοι και χαρούμενοι, γιατί ο καθένας έπαιρνε με την κουτάλα του φαγητό απο την κατσαρόλα και τάιζε τον άλλο. Κατάλαβες τώρα κι εσύ πως μπορείς να ζής απο αυτήν την ζωή τον Παράδεισο;

Όποιος κάνει το καλό, αγάλλεται, διότι αμείβεται με θεϊκή παρηγοριά. Όποιος κάνει το κακό, υποφέρει και κάνει τον επίγειο παράδεισο επίγεια κόλαση.

Έχεις αγάπη, καλωσύνη; Είσαι άγγελος και όπου πας ή σταθής μεταφέρεις τον Παράδεισο.

Έχεις πάθη, κακία; Έχεις μέσα σου τον διάβολο και όπου πας ή σταθής, μεταφέρεις την κόλαση.
Από εδώ αρχίζουμε να ζούμε τον Παράδεισο ή την κόλαση.

Πηγή:

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Λόγοι Ε´

Πάθη και Αρετές

εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος

Σουρωτή Θεσσαλονίκης

 

Τι είναι ο Παράδεισος;

8ffcc5284499d250dcd610d8399f82dd

https://orthodoxyislove.wordpress.com/category/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BF%CF%83/

http://paintingleaves.blogspot.gr/search/label/Παράδεισος

Τι είναι ο Παράδεισος;

Τι φταίει & δεν έχω πάντοτε ειρήνη μέσα μου; ╰⊰¸¸.•¨* Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

Staithes-New-View-02-Credit-Tony-Bartholomew_NYMNP

301a9b2311a9acc4c285b55c666d6efc_XL

Τι φταίει & δεν έχω πάντοτε ειρήνη μέσα μου;

╰⊰¸¸.•¨*

Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

–Τί φταίει, Γέροντα Παΐσιε, και δεν είμαι πάντοτε ειρηνική;

–Δεν ελευθερώθηκες απο τον εαυτό σου, είσαι σκλάβα στον παλαιό σου άνθρωπο. Κοίταξε να πετάξης τον εαυτό σου, γιατί, αν δεν πετάξης τον εαυτό σου, θα σε πετάξη ο εαυτός σου.

Όποιος έχει φιλαυτία, δεν μπορεί να έχη ανάπαυση, ειρήνη ψυχής, γιατί δεν είναι εσωτερικά ελεύθερος. Είναι σαν… την χελώνα και το περπάτημα του είναι σαν της χελώνας. Βγάζει ελεύθερα το κεφάλι της η χελώνα; Τον περισσότερο καιρό μένει κλεισμένη στο καβούκι της.

–Νομίζω, Γέροντα, ότι θεωρητικά πιάνω τον εαυτό μου, στην πράξη όμως…

–Η εφαρμογή είναι δύσκολη, εκεί ζορίζεται ο παλαιός άνθρωπος. Αν όμως δεν ζορίσουμε φιλότιμα τον παλαιό μας άνθρωπο, θα μας ανατινάξη την πνευματική μας οικοδομή.

– Γέροντα, πώς είναι η κόλαση;

– Θα σου πώ μια ιστορία που είχα ακούσει. Κάποτε ένας απλός άνθρωπος παρακαλούσε τον Θεό να του δείξει πως είναι ο Παράδεισος και η κόλαση. Ενα βράδυ λοιπόν στον ύπνο του άκουσε μια φωνή να του λέη: “Ελα, να σου δείξω την κόλαση”. Βρέθηκε τότε σε ένα δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθονταν γύρω απο ένα τραπέζι και στην μέση ήταν μια κατσαρόλα γεμάτη φαγητό.

Ολοι όμως οι άνθρωποι ήταν πεινασμένοι, γιατί δεν μπορούσαν να φάνε.

Στα χέρια τους κρατούσαν απο μιά πολύ μακριά κουτάλα, έπαιρναν απο την κατσαρόλα το φαγητό, αλλά δεν μπορούσαν να φέρουν την κουτάλα στο στόμα τους. Γι’αυτό άλλοι γκρίνιαζαν, άλλοι φώναζαν, άλλοι έκλαιγαν…

Μετά άκουσε την ίδια φωνή να του λέει “Ελα τώρα να σου δείξω και τον Παράδεισο”.

Βρέθηκε τότε σε ένα άλλο δωμάτιο όπου πολλοί άνθρωποι κάθοταν γύρω απο ένα τραπέζι ίδιο με το προηγούμενο και στην μέση ήταν πάλι μια κατσαρόλα με φαγητό και είχαν τις ίδιες μακριές κουτάλες. Όλοι όμως ήταν χορτάτοι και χαρούμενοι, γιατί ο καθένας έπαιρνε με την κουτάλα του φαγητό απο την κατσαρόλα και τάιζε τον άλλο. Κατάλαβες τώρα κι εσύ πως μπορείς να ζής απο αυτήν την ζωή τον Παράδεισο;

Όποιος κάνει το καλό, αγάλλεται, διότι αμείβεται με θεϊκή παρηγοριά. Όποιος κάνει το κακό, υποφέρει και κάνει τον επίγειο παράδεισο επίγεια κόλαση.

Έχεις αγάπη, καλωσύνη; Είσαι άγγελος και όπου πας ή σταθής μεταφέρεις τον Παράδεισο.

Έχεις πάθη, κακία; Έχεις μέσα σου τον διάβολο και όπου πας ή σταθής, μεταφέρεις την κόλαση.
Από εδώ αρχίζουμε να ζούμε τον Παράδεισο ή την κόλαση.

Πηγή:

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Λόγοι Ε´

Πάθη και Αρετές

εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος

Σουρωτή Θεσσαλονίκης

 

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ Q&A

What do you mean, “Pray to the Saints”? – Video

http://frederica.com

http://usaofmyheart.wordpress.com

FREDERICA MATHEWES-GREEN

USA OF MY HEART

static1.squarespace

What Do You Mean, “Pray to the Saints”?

Frederica Mathewes-Green, Maryland, USA

╰⊰¸¸.•¨*

Welcome to the Orthodox Church! Join Frederica Mathewes-Green, in this video series, on a journey into the Eastern Orthodox Church. Learn about Orthodox teachings and dogma, Orthodox architecture and terminology, and what it means to live an Orthodox life.

In this video, “What Do You Mean ‘Pray to the Saints?’,” Frederica explains that the English word “pray” in this sentence is a little misleading. So, what does it mean to pray to the Saints and what does the Orthodox Church practice? Watch to find out!

These videos are based off of Frederica’s new book, “Welcome to the Orthodox Church.”

Buy the book:
http://bit.ly/1LkQIbD

Frederica Mathewes-Green:
http://frederica.com

Music by Holy Cross Choir:
http://bit.ly/1MD5vid

Special thanks to Evan Brown for all his work on set.

Videos produced by Theoria (Ben Cabe):
http://www.bencabe.com

Theoria Youtube Channel:
http://bit.ly/1UST830

What about our Guardian Angel?

http://smileofireland.blogspot.com

SMILE OF IRELAND

ireland fdfd

About our Guardian Angel

Source:

http://www.pravoslavie.ru/english/

http://www.pravoslavie.ru/english/46500.htm

ORTHODOX CHRISTIANITY

Guardian Angels not only suggest to us good thoughts for eternal salvation—they truly guard us in our life’s situations. The word, “guardian” is not at all an allegory, but the living and precious experience of many generations of Christians. There is a good reason why, for example, in the prayers for travelers we ask the Lord for the special protection of our guardian angel. It’s true—when else but while traveling do we especially need God’s protection?

About thirteen years ago, I was in the Pskov Caves Monastery with one of our parishioners, Nicholai Sergeyevich Leonov, a professor of history and lieutenant general in military intelligence, with whom we had been working for many years on the television program, “Russky Dom” (Russian House). There in the Pskov Caves Monastery, Nicholai Sergeyevich had met Fr. John (Krestiankin) for the first time. As Nicholai Sergeyevich later related, the elder had not only made a very deep impression on him, but had greatly helped him by his prayers.

During those years, Nicholai Sergeyevich was just beginning to enter into the life of the Church, and he still had many questions. One of those questions he asked me was regarding the Orthodox teaching on the angelic world; about guardian angels. I tried very hard, but to my dismay, I still felt that he was disappointed by my artless explanations.

That early summer morning, Fr. John saw us off as we left the monastery for Moscow. The road ahead of us was a long one, and so I asked the mechanics in the monastery garage to look over the car and check the oil before we left.

We sped along the deserted road. I was at the wheel, listening attentively to a story about one of his overseas assignments. He had long promised me that he would tell me that one. I have never met such an interesting storyteller in my life—Nicholai Sergeyevich’s stories leave you breathless. That was how it was that time.

Suddenly and unexpectedly, I caught myself strangely thinking that something was happening to us right then, at that very minute, which was out of the ordinary and threatening. Our automobile was driving along as usual. Nothing—not the indicators, nor the smooth ride, nor any sort of smell—signified any trouble. Nevertheless, I was feeling increasingly uncomfortable.

“Nicholai Sergeyevich, it seems to me that there is something wrong with the car!” I said, making the decision to interrupt my traveling companion.

Leonov is a very experienced driver with many years of practice behind him. Attentively appraising the situation, he finally reassured me that there was nothing wrong. But this did not relieve my inexplicable anxiety in the least. To the contrary, it increased with each passing minute. I felt ashamed about my faintheartedness, but I was simply overwhelmed by a gripping fear.

“Probably we should stop!” I finally announced, feeling that I was breaking out in a cold sweat.

Nicholai Sergeyevich again looked carefully at the indicators. Then he looked through the windshield at the hood. He listened to the automobile’s movement. Looking at me with surprise, he repeated that from his point of view, everything was alright.

But when I repeated for the third time—not understanding why—that we had to stop, Nicholai Sergeyevich consented.

No sooner had we come to a stop, when black smoke came billowing out from under the hood.

We jumped out onto the road. I lunged to lift the hood, and an oily flame burst forth from the motor. Nicholai Sergeyevich grabbed his jacket from the back seat and smothered the flames with it. When the smoke cleared and we were able to investigate what had happened, we could see that the monastery mechanics had forgotten to replace the cap after filling the oil pan. It was still lying next to the battery. Motor oil had been spilling out over the heated motor the entire way, but because of our high speed, the smoke had spread under the wheels, and we did not feel anything inside the car. Just two or three more miles, and the whole thing could have ended tragically.

After cleaning up under the hood a little, we slowly returned to the monastery, and I asked Nicholai Sergeyevich if he needed any additional elucidation concerning guardian angels and their participation in our fate. Nicholai Sergeyevich answered that this was quite enough for today, and he has satisfactorily assimilated that question of dogma.

Archimandrite Tikhon Shevkunov

Translated by Nun Cornelia

ANGELS Q&A

button_ask_a_question3

Πώς πρέπει να βλέπουμε τα γεγονότα της ζωής μας;

europe-england-coast-cornwall

«Όλα τα γεγονότα της ζωής μας πρέπει να τα βλέπουμε υπό το πρίσμα της αιωνιότητος. Τότε μπορούμε να διακρίνουμε τις πραγματικές τους διαστάσεις».

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (+1989)

Πηγή:

http://anthologioxr.blogspot.grΕΔΩ

ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΩΝ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ

ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Q&A

Γιατί μερικοί άνθρωποι αν συναντήσουν κάποια μεγάλη δυσκολία στη ζωή τους αμέσως σκέφτονται να αυτοκτονήσουν;

citywallpaperhd.com-263

 

 

Γιατί μερικοί άνθρωποι

αν συναντήσουν κάποια μεγάλη δυσκολία στη ζωή τους

αμέσως σκέφτονται να αυτοκτονήσουν;

╰⊰¸¸.•¨*

Απαντάει ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994)

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

-Γέροντα Παΐσιε, μερικοί άνθρωποι, αν συναντήσουν κάποια μεγάλη δυσκολία στην ζωή τους, αμέσως σκέφτονται να αυτοκτονήσουν;

-Μπαίνει ο εγωισμός στην μέση. Οι περισσότεροι που αυτοκτονούν, ακούν τον διάβολο που τους λέει πως, αν τερματίσουν την ζωή τους, θα γλιτώσουν από το εσωτερικό βάσανο που περνούν, και από εγωισμό αυτοκτονούν. Αν λ.χ. κάνη κάποιος μια κλεψιά και αποδειχθή ότι έκλεψε, «πάει, λέει, τώρα έγινα ρεζίλι» και, αντί να μετανοήση, να ταπεινωθή και να εξομολογηθή, για να λυτρωθή, αυτοκτονεί. Άλλος αυτοκτονεί, γιατί το παιδί του είναι παράλυτο. «Πως να έχω παράλυτο παιδί εγώ;» λέει και απελπίζεται. Αν είναι υπεύθυνος γι’ αυτό και το αναγνωρίζη, ας μετανοήση. Πως βάζει τέρμα στην ζωή του και αφήνει το παιδί του στον δρόμο; Δεν είναι πιο υπεύθυνος μετά;

-Γέροντα, συχνά ακούμε για κάποιον που αυτοκτόνησε ότι είχε ψυχολογικά προβλήματα.

-Οι ψυχοπαθείς, όταν αυτοκτονούν, έχουν ελαφρυντικά, γιατί είναι σαλεμένο το μυαλό τους. Και συννεφιά να δουν, νιώθουν ένα πλάκωμα. Αν έχουν και μια στενοχώρια, έχουν διπλή συννεφιά. Γι’ αυτούς όμως που αυτοκτονούν χωρίς να είναι ψυχοπαθείς – καθώς και για τους αιρετικούς -, δεν εύχεται η Εκκλησία, αλλά τους αφήνει στην κρίση και στο έλεος του Θεού. Ο ιερέας δεν μνημονεύει τα ονόματά τους στην Προσκομιδή ούτε τους βγάζει μερίδα, γιατί με την αυτοκτονία αρνούνται, περιφρονούν την ζωή που είναι δώρο του Θεού. Είναι σαν να τα πετούν όλα στο πρόσωπο του Θεού.

Αλλά εμείς πρέπει να κάνουμε πολλή προσευχή για όσους αυτοκτονούν, για να κάνη κάτι ο Καλός Θεός και γι’ αυτούς, γιατί δεν ξέρουμε πως έγινε και αυτοκτόνησαν, ούτε σε τι κατάσταση βρέθηκαν την τελευταία στιγμή. Μπορεί, την ώρα που ξεψυχούσαν, να μετάνιωσαν, να ζήτησαν συγχώρηση από τον Θεό και να έγινε δεκτή η μετάνοιά τους, οπότε την ψυχή τους να την παρέλαβε Άγγελος Κυρίου.

Είχα ακούσει ότι ένα κοριτσάκι σε ένα χωριό πήγε να βοσκήση την κατσίκα τους. Την έδεσε στο λιβάδι και πήγε πιο πέρα να παίξη. Ξεχάστηκε όμως στο παιχνίδι και η κατσίκα λύθηκε και έφυγε. Έψαξε, αλλά δεν την βρήκε και γύρισε στο σπίτι χωρίς την κατσίκα. Ο πατέρας του θύμωσε πολύ, το έδειρε και το έδιωξε από το σπίτι. «Να πας να βρης την κατσίκα, του είπε. Αν δεν την βρης, να πας να κρεμασθής». Ξεκίνησε το ταλαίπωρο να πάη να ψάξη. Βράδιασε και αυτό ακόμη δεν είχε γυρίσει στο σπίτι. Οι γονείς, βλέποντας ότι νύχτωσε, βγήκαν ανήσυχοι να βρουν το παιδί. Έψαξαν και το βρήκαν κρεμασμένο σε ένα δένδρο. Είχε δέσει στον λαιμό του το σχοινί της κατσίκας και κρεμάστηκε στο δένδρο. Το κακόμοιρο είχε φιλότιμο και πήρε κατά γράμμα αυτό που του είπε ο πατέρας του. Το έθαψαν μετά έξω από το κοιμητήρι.

Η Εκκλησία φυσικά καλά έκανε και το έθαψε απ’ έξω, για να φρενάρη όσους αυτοκτονούν για το παραμικρό, αλλά και ο Χριστός καλά θα κάνη, αν το βάλη μέσα στον Παράδεισο.

Πηγή:

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

ΛΟΓΟΙ, τομ. Δ´

εκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος

Σουρωτή Θεσσαλονίκης

african daisy flower

https://workersectingreece.wordpress.com/ores-eksomologisis/

Ώρες Εξομολόγησης

 

ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ Q&A

button_ask_a_question3

COS’È IL NATALE? ╰⊰¸¸.•¨* Italian

http://italyofmyheart.wordpress.com

https://heartquestionsandanswers.wordpress.com

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

Q&A – HEART QUESTIONS & ANSWERS

ITALY OF MY HEART

china 844

ok hhh

Cos’è il Natale?

DOMANDE & RISPOSTE

Q&A – HEART QUESTIONS & ANSWERS

╰⊰¸¸.•¨*

Omelia sulla Natività del Signore

San Giovanni Crisostomo

PG 56, 385-394

http://paintingleaves.blogspot.com

PAINTING LEAVES

Vedo uno strano paradossale mistero! Le mie orecchie risuonano dei canti dei pastori, ma i loro flauti non suonano una melliflua melodia, ma cantano con le labbra un inno celeste in totale pienezza.

Gli angeli inneggiano!
Gli Arcangeli uniscono le loro voci in armonia!
I Cherubini cantano la loro gioiosa lode!
I Serafini esaltano la sua gloria!

Tutti si riuniscono per lodare questa festa santa, vedendo la Divinità qui sulla terra, e l’uomo in cielo. Colui che è al di sopra dei cieli, ora per la nostra redenzione abita quaggiù, e colui che è stato umile è stato elevato dalla misericordia divina. Betlemme in questo giorno somiglia al cielo; invece di stelle ha ricevuto angeli, e al posto del sole, avvolge dentro di sé in ogni lato il Sole di giustizia. E non chiedetemi come: perché dove Dio vuole, l’ordine della natura si sottomette. Poiché Egli lo ha voluto, ne ha avuto il potere, è disceso, ha redento l’uomo; tutte le cose hanno cooperato con Lui a questo scopo. Oggi nasce Colui che eternamente è, e diviene ciò che non era. È Dio e diventa uomo! Diventa uomo senza smettere di essere Dio. Ancora, Egli è divenuto uomo senza Continue reading “COS’È IL NATALE? ╰⊰¸¸.•¨* Italian”

How to tie an Orthodox Prayer Rope? – Video

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

kauai-tor-hta

How to tie an Orthodox Prayer Rope

Andrey Pichugin

Preferably use 100% woolen yarn for knitting needles number 9.

For practice until you learn it properly, use a thick twine to solve easily in every mistake.

 

 

Πώς φτιάχνετε ένα Ορθόδοξο Κομποσχοίνι; – Video

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

c103_c_ries_cliffsofmoher_obriens_tower_bg_resized

Πώς φτιάχνετε ένα Ορθόδοξο Κομποσχοίνι;

Κατα προτίμηση χρησιμοποιείστε νήμα πλεξιματος 100% μαλλινο για βέλονα νούμερο 9.

Για εξάσκηση μέχρι να το μάθετε σωστά χρησιμοποιείστε χοντρό σπάγκο για να ξελύνετε εύκολα σε κάθε λάθος.

视频: 神存在嗎?Does God exist? ╰⊰¸¸.•¨* English & Chinese video

http://taiwanhongkongofmyheart.wordpress.com

TAIWAN & HONG KONG OF MY HEART

IMG_3983

神存在嗎?Does God exist? (台灣基督東正教會)

台灣基督東正教會隸屬於普世宗主教聖統香港及東南亞教區
主教為黎大略都主教,台灣由李亮神父牧養來自世界各國的教友

李亮神父 Fr. Jonah
來自東正教會希臘聖山(Mt. Athos)Gregoriou Monastery修院,
身為修士們的屬靈父親(spiritual father),
於修院中實踐心禱,鑽研希臘原文聖經十多年。
來臺後於各神學院教導東正教神學、聖經希臘原文等課程,
其屬靈父親為已故希臘知名靈修導師 Elder Porphyrios。

心禱 臉書粉絲專頁 http://www.facebook.com/prayforyou
聖經查經班 臉書粉絲專頁 http://www.facebook.com/bibleoflife
YouTube頻道 https://www.youtube.com/user/asianORTHODOX

来源:

http://theological.asia

台灣基督東正教會

The Orthodox Church in Taiwan

 

無神論 Q&A

Esoterik Yoga östliche Religion, dämonen, Götter Heil oder Unheil? – Video ╰⊰¸¸.•¨* German

http://whataboutyoga.wordpress.com

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

WHAT ABOUT YOGA?

plitvice-lakes-croatia

Esoterik Yoga östliche Religion, dämonen, Götter Heil oder Unheil?

Klaus Kenneth, Deutschland

http://hippiesmetorthodoxy.wordpress.com

HIPPIES MET ORTHODOXY

Esoterik, Yoga, Buddhismus, östl. Mystik, Übersinnliches, Heilsangebote: etwa jeden Monat ein Neues!

“Zeit meines Lebens habe ich gelernt , Theorie, Theologien und allen -ismen gründlichst zu misstrauen.

Mit geschickten Worten und etwas Erfahrung in Psychologie kann man jeden Menschen alles andrehen. Wo war der Guru, der seine Lehre lebt? Die wirklichen Motive waren Sex, Macht oder Geld”.’

Herzlose Erbarmungslosigkeit’, ‘gnaden’ -lose Egozentrik lassen uns in die Falle eines Ersatz-Lebens, einer ‘viritual reality’laufen. Wer will schon glauben, dass Yoga eine einbahnstrasse in die Selbstvernichtung ist?

Die Fata Morgana sind wir selbst, solange wir von Gott getrennt sind.

What is true love? – Video

http://usaofmyheart.wordpress.com

USA OF MY HEART

Nature___Flowers_Violent_flowering_of_pink_flowers_in_the_mountains_100678_-1440x900

What is Love?:

An Orthodox Christian Understanding of the Divine Love of God

Part 1 & 2

An Eastern Orthodox Lesson on what true love is, and how to acquire this true and Divine love of God.

Speaker / Translator – Mr Zalalas: Translator of Archimandrite / Spiritual Father Fr. Athanasios Mitilinaios, Greece

LOVE Q&A

Τιμωρεί ο Θεός;

sweden

ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Τιμωρεί ο Θεός;

«Όχι, ο Θεός δεν τιμωρεί, ο άνθρωπος αυτοτιμωρείται, απομακρυνόμενος από τον Θεό.

Είναι, ας πούμε: Εδώ νερό, εκεί φωτιά.

Είμαι ελεύθερος να διαλέξω. Βάζω το χέρι μου στο νερό, δροσίζομαι, το βάζω στη φωτιά, καίγομαι»

Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας (+1991)

在受洗前要告解請求赦罪,還有領聖餐前也要向神父告解,請問在聖經哪裡有說明? Question about Holy Confession ╰⊰¸¸.•¨* Chinese

http://holyconfessionofyourheart.wordpress.com

http://taiwanhongkongofmyheart.wordpress.com

TAIWAN & HONG KONG OF MY HEART

HOLY CONFESSION OF YOUR HEART

mossbrae-falls-california-1024x640

在受洗前要告解請求赦罪,還有領聖餐前也要向神父告解,請問在聖經哪裡有說明?

問:

我聽說正教徒,在受洗前要告解請求赦罪,還有領聖餐前也要向神父告解,請問在聖經哪裡有說明?

我聽說正教徒,在受洗前要告解請求赦罪,還有領聖餐前也要向神父告解,請問在聖經哪裡有說明?我們都是直接向上帝告解,有何不對,難道上帝不能來赦罪嗎?一定要透過神父嗎?神父有比上帝大嗎?

答覆:

1.我們當然可以向神直接來祈禱,這是非常好的事情.

2.教會的聖事必須透過教會來執行,因為神的恩典並不是直接來自上帝,如同受洗我們不會叫神直接幫我們受洗,或者自己來受 洗,還有婚姻聖事也不是上帝直接來舉行,按立神職也不是上帝直接來行使。

也許你會問保羅不是直接看見神光經歷神,是的沒有錯,但請想想看保羅親自經歷神光的人,並沒有開創自己的教會,而是來到門徒與彼得見面得到門徒就是教會的認可。

3.神父當然不可能大過神,只要是人類就不可能大過神,連天使或魔鬼撒但都無法與神相比,有一點我必須解釋清楚,正教信徒從來沒有向神父認罪,這是一般人的誤解,神父是見證人並非上帝.如同你欠某人錢,此人答應你不用還錢,但口頭的答應,還是不夠必須把黑紙白字的借據撕毀才算數,才安心,這就是寬恕聖事必須透過教會來行使。

4.聖經記載在 馬太福音Matthew 3:6 ,馬可福音Mark 1:5 ,使徒行傳Acts 19:18, 原文字根(Strong number)1843 你可以去查神學字典,原文的意思是公開告解,這就當時準備受洗的人一一向施洗約翰公開告解個人的罪行.

來源:

http://theological.asia

這裡

懺悔聖事 Q&A

Why do Orthodox Christians “cross themselves” different than Roman Catholics?

http://romancatholicsmetorthodoxy.wordpress.com

ROMAN CATHOLICS MET ORTHODOXY

1152x720_bright-pink-flowers-in-the-mountains

 

Why do Orthodox Christians “cross themselves”

different than Roman Catholics?

http://orthodoxyislove.wordpress.com

ORTHODOXY IS LOVE

They touch their right shoulder first, then their left, whereas the Roman Catholics first touch their left shoulder. Is this difference important? Does it make any difference?

Orthodox cross themselves from right to left. first we will describe the mechanics of making the cross, then explain why it is indeed important that we make the sign of the cross correctly.

“Placing the cross on oneself”

-We place our thumb and first two fingers together in a point, and our last we fingers flat against our palm. The three fingers together represent the Holy Trinity – Father, Son and Holy Spirit, and the two fingers in the palm represent the two natures of Christ.
-We touch our forehead, then our belly, tracing the vertical part of the cross.
-From our belly, we bring our hand up to our right shoulder, touching it.
-We finish placing the cross on ourself by touching our left shoulder.

The act of “Placing the cross on oneself” is a request for a blessing from God. We make if from right to left to mirror the actions of the priest when he blesses us. The priest, looking at the parishioners, blesses from left to right. Therefore, the parishioners, putting on the sign of the cross on themselves, do it from right to left.

Because the Lord separated the sheep from the goats, putting the faithful sheep on His right side, and the goats on the left, the Church always treats the right side as the preferred side. We only cross ourselves with our RIGHT hand. The priest, when blessing a person, first touches or points to their RIGHT side, then their left. Also the censing of the Holy Table in the Altar is always done from the RIGHT side first; censing of the Ikonostasis, the Congregation and of the Church itself always begins with the right side. The priest always gives communion with his RIGHT hand, even if he is left handed. There are other examples of this right side preference.

When a parent makes the sign of the cross over a child, they will cross them from left to right, just as the priest blesses. When they make the sign of the cross over themselves, they would do it, logically, the other way.

The Catholic Encyclopedia states that in the Roman Catholic Church, the faithful crossed themselves from right to left, just as the Orthodox do, until the 15th or 16th century. They must explain why they have changed an ancient and apostolic tradition. We cannot answer as to their motivations.

Is it important to cross ourselves a particular way? In a word, YES. We do not have the authority to choose willy-nilly what parts of the Christian Tradition we want to follow. Our fathers, and countless saints crossed themselves from right to left. Ancient icons show Christ or bishops beginning a blessing from right to left. the right side is referred to in a preferential way many times in scripture and our sacred hymns What should we want to change?

ΒΥ

FR. ALEXANDER LABEDEV