Ο Αθανάσιος Ροκοβαλής ρώτησε τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη “Πώς είναι ο Θεός;”

http://xristosorthodoxia.blogspot.com

ΧΡΙΣΤΟΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Ο Αθανάσιος Ροκοβαλής ρώτησε

τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη “Πώς είναι ο Θεός;”

Ἀναφέρει ὁ Ἀθανάσιος Ροκοβαλῆς:

«Ἡ μεγάλη ἁπλότητα καί ταπείνωσι τοῦ Ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου μέ παρέσερνε καί ἐμένα σέ μιά οἰκειότητα. Ἔβλεπα μπροστά μου τόν Πατέρα μου καί λησμονοῦσα ὅτι μέ τό λόγο του διώχνει δαιμόνια, ὅτι ἀνίατες ἀσθένειες ἐξαφανίζονται, ὅτι τό πρόσωπό του ἔλαμψε σάν ἥλιος, ὅτι… ὅτι… ὅτι… Ἔτσι λοιπόν, ἐκεῖ πρός τό τέλος τοῦ ταξιδιοῦ, ἐνῶ ὁδηγοῦσα πάνω σέ στροφές, τόν ρώτησα αὐθόρμητα:

—Γέροντα, πές μου γιά τό Θεό… πῶς εἶναι;…

Δέν μίλησε παρά ἔσκυψε τό κεφάλι του καί προσευχήθηκε. Λίγο… οὔτε ἕνα λεπτό! Τότε ξαφνικά “ἄνοιξε” ἡ ψυχή μου, “ἄνοιξε” ὁ οὐρανός καί ἄρχισα νά νιώθω τό Θεό παντοῦ. Μέσα στό αὐτοκίνητο, ἔξω στό βουνό, μακρυά στούς ἀπόμακρους γαλαξίες. Παντοῦ! Ἦταν παντοῦ καί γέμιζε τά πάντα, ἀλλά δέν ἦταν τίποτε ἀπό ὅλα αὐτά. Ἕνα Πνεῦμα πού διαπερνοῦσε ὅλα ὅσα ὑπάρχουν, χωρίς νά μπερδεύεται ἤ νά συγχέεται μέ αὐτά. Μιά δύναμι πού στηρίζει τά πάντα στήν ὕπαρξι, παντοῦ παροῦσα πού ὅμως… κανείς δέν τήν ἀντιλαμβάνεται, ἔξω ἀπό κάθε ἀντίληψι. Δέν μπορεῖ κάποιος νά τήν ἀνακαλύψη μέ δίκη του ἀλαζονική προσπάθεια. Μιά δύναμι πού μόνο… αὐτοαποκαλύπτεται.

Ζοῦσα ἕνα εἶδος ἐκστάσεως, ἕνα εἶδος πνευματικῆς “μέθης”, χωρίς νά ἔχω χάσει, ὅμως, τίς αἰσθήσεις μου καί τήν ἐπαφή μου μέ τόν ὑλικό κόσμο. Μιά “νηφάλια μέθη”, ὅπως τήν χαρακτηρίζουν οἱ παλαιοί ἀσκητές στά συγγράμματά τους.

Λές καί τράβηξε κάποιος ἕνα πέπλο ἀπ᾽ τό νοῦ μου, ἀπ᾽ τήν ψυχή μου κάι ἄρχισα νά ζῶ στόν ἴδιο μέν κόσμο ἀλλά σέ ὁλόκληρο τόν κόσμο, ἐνῶ πρῶτα ζοῦσα σ᾽ ἕνα μέρος του. Φαντασθεῖτε ἕνα κουφό πού ξαφνικά ἀρχίζει νά ἀκούη. Στόν ἴδιο κόσμο ζοῦσε πρίν, ἀλλά χωρίς τούς ἤχους. Τώρα καί ἀκούει. Φαντασθεῖτε ἕνα τυφλό πού ἀρχίζει ξαφνικά νά βλέπη. Ὁ ἵδιος κόσμος ἔχει τώρα καί εἰκόνες καί χρώματα. Ἔτσι, λοιπόν, καί ἐγώ στόν ἴδιο κόσμο ζοῦσα, μόνο πού τώρα ἔνιωθα ἐπιπλέον καί τό Θεό καί μέσα ἀπό Αὐτόν πολλά βαθιά, σημαντικά καί ὄμορφα πράγματα. Ἤμουν ξαφνικά μέτοχος καί τοῦ ὑλικοῦ καί τοῦ πνευματικοῦ κόσμου. Φαντάζομαι ὅτι κάπως ἔτσι θά ἦταν παλαιά καί οἱ ἄνθρωποι… Ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα στόν παράδεισο θά ἦταν καλύτερα, γιατί, ὅπως λέει καί ἡ Ἅγ. Γραφή, ἔβλεπαν καί ἄκουγαν καί συνουμιλοῦσαν μέ τό Θεό. Θά μπορούσαμε νά λέμε πολλά, ἀλλά φοβᾶμαι ὅτι θά σᾶς κουράσω.

Προσέξτε, ὅμως, κάτι ἀκόμα, παρακαλῶ. Προσέξτε τήν γενναιοδωρία τοῦ Γέροντα, πού μιμεῖται τό Θεό, τόν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό. Τί τοῦ ζήτησα ἐγώ;… λίγα λόγια, κάποιες κουβέντες. Τί μοῦ χάρισε αὐτός;… Μιά ἀνυπολόγιστη ἐμπειρία! Τί πνευματικός πλοῦτος! Τί γενναιοδωρία! Τί ἀγάπη!

Τί νά πρωτοθαυμάσει κανείς;… Τήν παρρησία πού εἶχε πρός τό Θεό;… Μέ μιά μικρή, ἐλάχιστης διαρκείας, ὁλόθερμη προσευχή πῶς “συγκινοῦσε” τό Θεό!… Τί νά θαυμάσουμε, τόν Ἅγιο ἤ τό Θεό;… τήν παρρησία τοῦ ἀνθρώπου ἤ τήν συγκατάβασι τοῦ Θεοῦ;… Γιά τί μέγεθος συγκαταβάσεως μιλοῦμε;!!!… Πῶς ὁ Θεός καταδέχεται καί πόσο συγκαταβαίνει στόν ἄνθρωπο;… Νομίζω ὅτι τά μεγέθη εἶναι τεράστια, συντρίβουν τή λογική μας. Τήν τόσο μικρόψυχη καί φτηνή λογική μας, πού δέν μπορεῖ νά ἐννοηση τήν τεράστια ἀγάπη πού ἔχει ὁ Θεός γιά τόν ἄνθρωπο. Γιατί ὁ Θεός εἶναι ἀγάπη».

Advertisements